Die accommodatie is op de campus van Infosys, een van de grootste informaticabedrijven van India. Infosys is sponsor van de ICM en heeft een residentie op hun campus ter beschikking gesteld aan de deelnemers van de conferentie. Ook is er een buffet voor ontbijt en avondeten, van zeer degelijke kwaliteit en met erg veel variatie (een mix van Indisch en westers eten; gisteren waren er zelfs lekkere frietjes!). Dat alles, en ook de shuttle-bus naar de congreshallen, is mij gratis aangeboden onder de noemer local hospitality support. Die had ik aangevraagd, maar half mei was er een deadline voor het insturen van paspoortgegevens en ik moest mijn paspoort nog vernieuwen. Bijgevolg had ik met die local hospitality support geen rekening meer gehouden en had ik zelf een goedkoop hotel geboekt. Tot ik de week voor de conferentie plots een e-mail kreeg met de gegevens van mijn accommodatie op de Infosys-campus. Ik heb dan toch maar het hotel opgezegd, want het is best erg handig om niet zelf het eten en vervoer te moeten organiseren.

Het ICM congres begon vorige donderdag. De congreshallen waren erg goed voorzien voor zo'n grote conferentie, met slechts enkele weinige minpuntjes (soms waren er vrij populaire lezingen in te kleine auditoria, en het middageten was steeds een bedroevende schaal rijst met slacht- of tuinafval). De openingsceremonie werd bijgewoond door The Honourable President of India, Pratibha Patil. Dat geeft je wel even het gevoel belangrijk te zijn, dat de president van een miljard mensen eventjes langskomt. Tijdens de speech van de president was er spontaan applaus bij het vermelden van het nummer nul en van Srinivasa Ramanujan, India's belangrijkste bijdragen in de wiskunde. De president reikte ook de Fields Medals uit, aan Ngô Bảo Châu, Elon Lindenstraus, Stanislav Smirnov, Cédric Villani. Geen van die namen was mij erg bekend, moet ik eerlijk gezegd toegeven, maar hun prijzen zijn zeker verdiend. Drie van de laureaten zijn overigens voormalig IMO-deelnemers. Linderstrauss won brons in 1988, Châu won goud in 1988 (met perfecte score) en in 1989, Smirnov won goud met perfecte scores in 1986 en 1987. Op de openingsceremonie was er verder nog een opmerkelijke rol voor België, want de Belgische (zij het in de States gebaseerde) wiskundige Ingrid Daubechies wordt de komende vier jaar de voorzitster van de IMU, de International Mathematical Union.

Deze zomer heb ik zelf nog geen presentaties gegeven op conferenties, omdat ik dacht dat ik nog niet veel heb om te presenteren, maar achteraf bezien is dat niet echt een bezwaar. Veel contributed talks op conferenties zijn echt zwak, en soms zelfs nonsense. Hier op de ICM had je er enkele die zogezegd P niet gelijk aan NP hadden bewezen (niet het waarschijnlijk ongeldige bewijs dat recent in de media is geweest, maar een ander bewijs, dat veel duidelijker niet kan kloppen), of een elementair bewijs voor de laatste stelling van Fermat hadden gevonden. Er was ook een Chinees die dacht dat hij een profeet was die de grondslagen van de wiskunde overhoop ging gooien, die zogezegd vier fouten in Cantors bewijs voor de overaftelbaarheid van de reële getallen had gevonden, maar die in feite niet meer dan enkele van Brouwers lang achterhaalde intuïtionistische koeien uit de sloot trachtte te halen. Het is eigenlijk bedroevend dat zo'n presentaties aanvaard worden, en dan nog wel op het ICM, maar langs de andere kant moet je dus als beginnend onderzoeker helemaal geen angst hebben om een presentatie zonder baanbrekende resultaten te geven op een conferentie.

De contributed talks waren dus van wisselvallig niveau, maar de invited talks, de sprekers die door de organisatoren expliciet uitgenodigd werden, waren natuurlijk wel van hoog niveau. Het is soms moeilijk om presentaties in andere gebieden van de wiskunde te begrijpen, maar het is langs de andere kant ook boeiend om te horen waar wiskundigen met een andere specialisatie mee bezig zijn. En de ICM is ook de ideale plaats om interessante wiskundigen van over de hele wereld te ontmoeten.

De ICM had ook een uitgebreid sociaal programma.

Vorige vrijdag was er een Bharatanatyam-optreden (Indische  dans), gebracht door de dansgroep met als ster de reeds 75 jaar oude C. V. Chandrasekhar. Daarna was er het conferentiediner, dat verzonk in een complete chaos. Er was een buffet opgezet in een grote feesttent, die echter zo'n twee keer over capaciteit gevuld was, zodat je moest vechten om iets te eten vast te krijgen. Want in India geldt de sterkste en de luidste eerst. Hadden de Britten nu echt niet het beleefd in de rij staan kunnen invoeren toen ze hier de baas waren? Achteraf hoorde ik dat er ergens nog een tweede tent was, vol eten, tafels en obers, maar niemand werd daarheen geleid...

Zaterdag ging ik naar een voorstelling van A Disappearing Number, een Engelse theaterproductie, gebaseerd op het turbulente leven van Ramanujan. Die voorstelling viel me een klein beetje tegen. Het stuk had nogal weinig inhoud en een overdreven obsessie met audiovisuele truukjes.

Dinsdag bracht de Indische wereldkampioen schaken Viswanathan Anand een bezoek aan de conferentie. Hij schaakte simultaan tegen veertig ICM-deelnemers. Negenendertig wedstrijden won hij, maar tegen een viertienjarige Indische jongen moest hij een gelijkspel toestaan! Rond Anand was er nog een grote controverse, waar op het congres niet veel over gesproken werd, maar die wel de voorpagina's van de kranten haalde. Het was namelijk de bedoeling dat Anand op het ICM een eredoctoraat zou krijgen van de Universiteit van Hyderabad. Maar "insensitive bureaucratic obstructions" zorgden ervoor dat de benodigde toelating van het ministerie achterwege bleef. Zogezegd had men twijfels over de nationaliteit van de in Spanje wonende Anand! Nadat de media op de zaak sprongen, kwam de toelating er toch, maar toen weigerde Anand om het eredoctoraat nog in ontvangst te nemen.

Woensdag was er nog een optreden van de zanger Ustad Rashid Khan, die klassieke Indische Hindustani-muziek bracht.

Naast die lijst van georganiseerde activiteiten, hadden we de hele maandag vrij om de toerist uit te hangen. Ik trok dus naar het centrum van Hyderabad, waar ik twee plaatselijke CouchSurfers ontmoette die mij een beetje rondleidden. Zo'n plaatselijke gids is best wel handig, niet alleen om je de bezienswaardigheden te tonen, om goede restaurantjes te vinden, om de plaatselijke gewoonten uit te leggen en om te vertalen, maar ook om ervoor te zorgen dat taxi's en auto-rickshaws niet het vijfvoud van de prijs aanrekenen (zoals ze steeds proberen te doen bij toeristen) en om je bij de hand te nemen bij het oversteken van de straat. En dat bedoel ik letterlijk. Het verkeer in Hyderabad is op z'n zachtst gesteld een zottenhuis. Een mengeling van brommers, rickshaws, autos en bussen scheurt al slingerend over alle wegen, links en rechts inhalend, en steeds luid toeterend als waarschuwing voor de andere weggebruikers, want niemand kijkt ooit in zijn spiegels. Officieel wordt er links gereden, maar als je daar anders over denkt, kan je gerust je gang gaan op de andere kant van de weg, zonder dat iemand daarvan opkijkt. En dat geldt zelfs op autosnelwegen! Wel steeds luid toeteren natuurlijk. Het is ongelofelijk dat er niet on de haverklap ongevallen gebeuren. In die lawaaierige gekte wandelen is niet erg aangenaam, met name omdat er ook geen voetpaden zijn (indien er een is, staat het vol met straatverkopers) en je dus op straat moet lopen, met het verkeer vlak langs je manoeuvrerend. En dan oversteken... Frogger is er niets tegen. Ik moet wel zeggen dat het verkeer meestal niet al te snel rijdt (als er geen file is, dan is het wegdek wel zo slecht dat snel rijden onmogelijk is) en dat de alle chauffeurs wel uitkijken dat ze niemand aanrijden, al zullen ze wel zo dicht mogelijk komen.

De drukte is het grootst rond de Charminar, de moskee met vier minaretten, zeker nu het ramadan is. (Hyderabad heeft een relatief grote moslimpopulatie.) Deze foto is genomen van bovenop de Charminar:

Als je zot ben geworden van de drukte en het lawaai in Hyderabad, dan is de Hindu-tempel Birla Mandir en goede plaats om op adem te komen. De mooie tempel is een oase van rust, gelegen op een heuvel vanwaar je een panoramisch uitzicht hebt over de stad. Helaas was het nemen van foto's er verboden.

Mijn favoriete trekpleisters in Hyderabad zijn echter buiten het centrum gelegen: de ruines van het Golkonda fort en de Qutb Shahi graftomben.

Golkonda was vroeger de belangrijkste, rijkste (vanwege de diamantmijnen) en best beschermde stad van de wijde omgeving. De grootste bloeiperiode van de stad was in de zestiende en zeventiende eeuw. Het einde kwam in 1687, toen het fort belegerd werd door de Mongolen. Negen maanden hield Golkonda stand, maar uiteindelijk zette een verrader te poorten van de stad open voor de Mongolen. De vele ruïnes zijn erg indrukwekkend. Bijzonder is ook de akoestiek aan de inkompoort: een klap in de handen daar klinkt 300m verder en 90m hoger in de citadel alsof de klap van vlak naast je komt.

De Qutb Shahi graftomben liggen dichtbij Golkonda. Het is een groot park, waar de mausoleums van de sultans van Golkonda en de graven van andere belangrijke personen uit die tijd zijn gelegen. Helaas zijn de gebouwen lang verwaarloosd geweest en in slechte staat. Er zijn wel restauratiewerken aan de gang, maar die lijken zo traag te gaan dat ze nauwelijks de steeds bijkomende slijtage zullen kunnen compenseren. Toch zijn de tomben nog steeds erg indrukwekkend. En toen ik om vijf uur 's namiddags tussen de tomben aan het wandelen was, kwam er plots uit alle windrichtingen de luidsprekerroep van de azan kwam aangewaaid, de islamitische oproep tot gebed. Het gaf een magische sfeer aan de omgeving.

Golkonda en de Qutb Shahi graven liggen anderhalve kilometer van elkaar. De normale manier voor toeristen om deze weg af te leggen is met een auto-rickshaw. Ik besloot echter om te voet te gaan. Het kost eerst heel wat moeite om de opdringerige rickshaw bestuurders duidelijk te maken dat je echt wel te voet wilt gaan. Maar te voet krijg je meteen een heel andere blik op de plaatselijke bevolking, die helemaal niet gewoon is om een toerist door hun straten te zien wandelen. Bijgevolg kreeg ik om de haverklap een "hi" of een "hello" toegeroepen, en vooral kinderen hielden me regelmatig staande om mijn hand te schudden en om hun Engels een klein beetje te oefen door te vragen van waar ik kom.

Het is best onwennig om er als toerist zo uit te steken, en echt speciaal behandeld te worden. In Europa valt het zo niet op dat ik toerist ben, zeker met mijn talenkennis, maar in India is het wel anders. Sommigen, met name rickshaw-bestuurders en zelf-benoemde gidsen, proberen daarvan misbruik te maken. Maar de gewone mensen zijn bijzonder eerbiedig en behulpzaam. Een andere anekdote illustreert dat nog meer. Diezelfde avond, toen ik vanuit Golkonda terug naar de Infosys campus moest, was ik enkele andere Indische ICM-deelnemers tegengekomen. Zij moesten niet naar Infosys, maar wel in dezelfde richting, dus we besloten om samen een rickshaw te nemen in die richting. Met vieren kropen we in de kleine rickshaw. Na ongeveer 11 van de 14 kilometer werd de rickshaw echter tegengehouden door een zwaantje. De capaciteit van het vehikel was immers maar drie personen en de verkeerspolitie kon er niet mee lachen dat er vier passagiers waren. De rickshaw ging dus aan de kant en de bestuurder en de politieagent waren plots verdwenen. Langs de weg waren enkele etensstalletjes en mijn Indische gezellen geraakten daar meteen aan de praat met een klant. Voor ik zelf kon vragen hoe ik nu verder moest, hadden ze geregeld dat deze klant mij in zijn auto zou meenemen en me bij Infosys zou afzetten, voor een verwaarloosbare fooi van 20 rupies (35 eurocent)!

(Het kan overigens nog veel avontuurlijker, zo blijkt uit de belevenissen van een andere ICM-deelnemer.)

Dat was Hyderabad en het International Congress of Mathematicians. Vanaf morgen ga ik wat rondreizen in India, eerst naar Udaipur en Jaipur, voor ik in Delhi Mark ga bezoeken, die een jaar geleden in Cambridge mijn kotgenoot was. Een verslag daarvan volgt natuurlijk op deze blog. Voorlopig moet ik het houden bij: groetjes uit Hyderabad!

Die eerste indruk was gelukkig niet toongevend. Van mijn jongerentreinkaart werd er later nooit meer een probleem gemaakt, en zeker sinds ik in Leeds gebaseerd ben, is het reizen met de trein veel aangenamer. Het is een cliché dat hoe verder weg van Londen je gaat, hoe vriendelijker de mensen zijn, maar het is zeker waar voor treinbegeleiders. In Londen is iedereen gestresseerd en met het verkeerde been uit bed gestapt. In The North is iedereen veel gemoedelijker en vriendelijker. Je komt vaak conducteurs tegen die werkelijk plezier hebben in hun job en dat ook uitstralen op de reizigers. Door stations aan te kondigen als rocksterren op een festivalpodium, bijvoorbeeld: "Ladies and gentlemen, I present to you, you're very own... Harrogate!"

Dit weekend zat ik in een wagon waar de airco kapot was en de temperatuur dus nogal hoog opliep. Maar de charmante treinbegeleidster bood zo'n oprechte verontschuldigingen aan, dat niemand zich eraan stoorde. Iemand die toch even ging voelen of het in een andere wagon niet beter was, kwam al snel terug met de boodschap: "I'm not going down there, it's freezing!" Die andere wagon had een ander probleem: de buitenlaag van een dubbel raam was gebroken, en voor Health & Safety mocht er niemand naast dat raam zitten. "It's not our best train for you tonight, I'm afraid," aldus de conductrice over de intercom. Ach, ze zou ons zelfs tevreden hebben kunnen stellen met een beestenwagon.

Dat de treinen in het Noorden niet helemaal perfect zijn, is geen uitzondering. Het hele treinnetwerk van Engeland is op Londen georiënteerd. De treinen van en naar Londen zijn modern, snel, betrouwbaar en stipt. De East Coast trein van Leeds naar Londen heeft bovendien een quiet coach, waar je rustig kunt reizen zonder mensen die in hun gsm zitten te schreeuwen of zitten te lachen à la Janice van Friends. Wel moet je tickets naar Londen een maand op voorhand boeken als je je niet blut wilt betalen. Langs de andere kant, als je niet van of naar Londen reist, dat krijg je af te rekenen met slechte verbindingen en oude treinen. Maar zoals gezegd: de tickets zijn goedkoper, de mensen vriendelijker en de landschappen zijn prachtig. Voor een buitenlander kan het vreemd klinken hoe lyrisch een Engelsman kan zijn over de Britse countryside. Maar als je veel met de trein begint te reizen in Engeland, dan creëer je willens nillens een intieme band met de voorbijvliegende landschappen.

Neem bijvoorbeeld een Trans Pennine Express trein van Manchester naar Newcastle. Nauwelijks ben je Manchester uit, of de trein begin de heuvels van de Pennines de doorkruisen. Uit het raam zie je de dalen en heuvels passeren, met de Yorkshire dorpjes waar de tijd vele jaren geleden is blijven stilstaan. Vervolgens worden de heuvels iets platter en kondigt het Elland Road stadium de aankomst in Leeds aan. Van Leeds gaat het in een rechte lijn naar het middeleeuwse York, waar je met wat geluk een oude stoomtrein van het National Railway Museum kunt zien manouvreren. Kort na York zie je de pijl "Edinburgh, 200 miles" voorbijvliegen, en even later het monument dat het half way point tussen Londen en Edinburgh markeert. (In vogelvlucht is Leeds perfect in het midden tussen Londen en Edinburgh, maar omdat de treinen in het Noorden rond de heuvels moeten zigzaggen, is het half way point voor de treinen dus iets ten noorden van York.) Tevens passeer je het hotel The Sidings, dat grotendeels is opgemaakt uit oude treinstellen! Vervolgens rij je door de vlakte van de rivier Swale, met in de links in de verte de heuvels van de Yorkshire Dales en rechts in de verte de heuvels van de North York Moors, langs beide kanten plots statig uit de vlakte rijzend, als in het gedicht van Emily Dickinson. Alsof dat nog niet genoeg is, krijg je in Durham vanuit de trein een magnifiek zicht op de oude stad, met het kasteel en de kathedraal. Het laatste stukje tot Newcastle dan, waarlangs je de Angel of the North zou moeten kunnen spotten, maar ik heb tot nu toe nog niet op het juiste moment de juiste kant op gekeken. En juist voor het het neoklassieke station van Newcastle binnenrijdt, steek je nog de Tyne over, over een van de zeven iconische bruggen, met een uitzicht dat al het leuks aankondigt wat de Toon te bieden heeft.

Newcastle is inderdaad een stad waar het erg moeilijk is om je te vervelen. Newcastle staat bekend als de stad met het beste uitgaansleven in heel Groot-Brittanië. Die reputatie is niet noodzakelijk een goede zaak, want ze trekt honderden stag parties en hen parties (vrijgezellenavonden) aan, die wel voor wat overlast kunnen zorgen. Maar dat is enkel in het centrum. Wandel je iets verder, bijvoorbeeld naar de Ouseburn Valley, dan vind je een overvloed aan gezellige pubs ten midden van het industriële erfgoed. En de evenementenkalender is steeds overvol met leuke activiteiten. In juni was ik in Newcastle tijdens het EAT festival, met de wedstrijd waarbij gebak gemaakt werd in de vorm van bekende Newcastlese gebouwen. Afgelopen weekend stond er dan weer onder andere Liveoke (karaoke zingen met live-band!) en een optreden van Arockalypse Now op mijn programma. Arockalypse Now is een hard rock coverband met een heerlijke show en fantastisch-decadente looks (glam rock-punk-camouflagekleuren-groene schoenen-netkousen-...) die schitterende foto's opleveren. En hun muziek gaat van The Final Countdown (met een gescandeerd lalala-la in plaats van de synths) tot hard rock Vangelis (in deze video gezonden voor de deelnemers aan de Great North Run, de populairste halve marathon ter wereld).

Met dank aan de Newcastle CS groep voor een fantastisch Loony Toon weekend.

La Seine qui se promène
Et me guide du doigt
Et c'est Paris toujours

En omdat ik toch naar Parijs ging, was het wel gemakkelijk om er enkele dagen België voor te plakken. In Brussel was er ook juist een grote zomerbijeenkomst van CouchSurfing, de ideale gelegenheid om Brussel een beetje beter te leren kennen. Belangrijkste ontdekking: als de zon schijnt, is het Jubelpark een prachtige plaats om te picknicken, frisbees te gooien en ballonnen hondjes te leren maken:

Ander hoogtepunt tijdens mijn korte verblijf in België: de maisdoolhof bij 't ijsklompje in Meerle. Een gigantisch grote doolhof, waar je gemakkelijk anderhalf uur in kunt ronddwalen en waar je werkelijk in verloren kunt lopen. Bijzonder plezant.

Op naar Parijs dan, waar ik in de eerste plaats was voor het Logic Colloquium. Met vijf andere studenten uit Leeds had ik een appartement gehuurd aan de Place Jeanne d'Arc. In de straten rondom het appartement bevindt zich een overvloed aan groentewinkels, slagers, viswinkels, en bovenal boulangeries, met verse baguettes van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat en veel ander lekkers.

De locatie van de conferentie was iets minder ideaal: een gebouw met een ernstig ventilatieprobleem en dus een warme, bedwelmende lucht in de raam aula's. Niet de beste omstandigheden om naar wiskunde te luisteren... Maar ook een goed excuus om erop uit te trekken en Parijs te verkennen. Eerste indruk: Parijs is verdomd groot, ik was vergeten hoe groot wel. Ik heb het niet zo voor steden waarvan je het begin en het einde niet kan zien. Maar er zijn wel eindeloos veel attracties waar je op af kan trekken.

Enkele hoogtepunten? De Catacomben van Parijs bijvoorbeeld. Oorspronkelijk waren dit kalksteenmijnen, maar toen twee eeuwen geleden de Parijse kerkhoven overvol lagen en zelfs onhygiënisch begonnen te worden, besloot men de kerkhoven te saneren en de beenderen van de doden in de mijngangen te stoppen. Dat ondergronds ossuarium kan je nu dus bezoeken. In Tsjechië had ik eerder al het zeer indrukwekkende kostnice Sedlec bezocht, waar een kapel vol staat met kunstwerken gemaakt van menselijke beenderen. De Parijse catacomben zijn niet zo artistiek, maar er zijn wel meer beenderen. Véél meer. Miljoenen! Je wandelt door de ondergrondse gangen met langs beide kanten stapels beenderen van vloer tot plafond, en er komt maar geen eind aan. Het aantal mensen wier resten in de catacomben gestapeld liggen, is onwezenlijk.

Feitelijk zijn veel bezienswaardigheden in Parijs graven. Er is natuurlijk het kerkhof van Père Lachaise, waar je een eindeloze zoektocht kunt doen naar de graven van Chopin, Edith Piaf, Oscar Wilde, Proust, etc. Maar blijf wel weg uit de buurt van Jim Morrison's rustplaats, want de lucht daar wordt permanent vergiftigd door tientallen bedevaarders die er hun idool eren door een sigaret of een jointje te roken.

Verder is er het Hôtel des Invalides, waar Napoleon begraven ligt en waar ook een aantal museums (voornamelijke militaire geschiedenis) gevestigd zijn. Die museums zijn echter nogal onoverzichtelijk. Je kan weliswaar bijvoorbeeld het "blauwe traject" volgen om niet verloren te lopen, maar het is een gok wat je dan wel op dat blauwe traject zult tegenkomen, en als die blauwe lijn op een geven moment vijf verschillende richtingen uitgaan, dan geef je het op. Er is ook een interactief audiovisueel museum over het leven van Charles de Gaulle. Je krijgt een koptelefoon die automatisch het geluid oppikt van het dichtstbijzijnde videoscherm. Een leuk idee, maar regelmatig verspringt het geluid onverwachts, of weet je helemaal niet naar welk scherm je moet kijken. En een fundamenteel probleem waar ook veel andere musea zich aan vergrijpen: als je 200 uur beeldmateriaal ter beschikking stelt, dat moet je de bezoeker ook een structuur aanbieden; een rode draad met de belangrijkste stukken en de optie van die rode draad af te wijken en dieper in te gaan op een onderwerp dat je bijzonder interesseert. Anders kijk je de hele tijd naar videofragmenten met slechts een marginale relevantie.

Dan is het Panthéon wel interessanter: een indrukwekkend gebouw, een mooi panorama over Parijs van op de koepel, Foucault's pendulum in de hal, en in de crypte de graven van Voltaire, Rousseau, Victor Hugo, Émile Zola, de Curies en vele andere Franse grootheden. Elk graf wordt bovendien begeleid door een infopaneel met een korte maar interessante biografie van de dode.

Een ander hoogtepunt voor mij was het Musée d'Orsay. Het museum is gevestigd in een magnifiek gebouw (een oud treinstation) en stelt in te eerste plaats impressionistische werken tentoon van grootheden als Renoir, Monet, Van Gogh, Signac, Manet, Toulouse-Lautrec, Gauguin, Cézanne, Pissarro... Zeer de moeite waard.

Het museum voor moderne kunst in het Centre Pompidou was ook een positieve verrassing: een zeer grote collectie met vele boeiende en thought-provoking werken. Bovendien is fotografie toegestaan in het museum; joepie!

Mijn verblijf in Parijs viel samen met de aankomst van de Tour de France op de Champs-Elysées, dus dat was een niet te missen evenement. De Tour de France op de Champs-Elysées is echter zoiets wat je een keer moet meemaken om te kunnen zeggen "ik was erbij", maar wat je eigenlijk veel beter op tv kunt volgen. Als toeschouwer sta je urenlang je plaats te houden op de tweede rij, om dan nog niet meer te zien dan een streep voorbijkoersende schimmen. Op de Champs-Elysées komen ze dan gelukkig nog twee maal acht keer voorbij, maar feitelijk is het elke keer hetzelfde, het geeft je gewoon de kans om wat meer fotootjes te trekken. En als je dan na enkele ronden besluit om een beetje richting Arc de Triomphe te wandelen, dan sta je plots achter vier rijen toeschouwers in plaats van achter één, en zie je zelfs met mijn lengte helemaal niets meer. Maar toch: ik was erbij!

De conferentie vond plaats in Ponta Delgada, de grootste stad van de Azoren, op het eiland São Miguel. Ik had echter het idee om vooraf enkele dagen op Terceira, een ander eiland, door te brengen, om zo een beetje meer van de Azoren te kunnen zien. De heenreis verliep niet zonder problemen. Ik vloog vanuit Londen via Lissabon naar Terceira. De vlucht Londen-Lissabon had echter anderhalf uur vertraging, omdat de luchtverkeersleiding in Frankrijk aan het staken was en daarmee het hele Europese vliegverkeerd overhoop lag. Bovendien was mijn bagage nog niet tot in Terceira ingecheckt. Er waren al wat problemen bij de check-in in Londen (ik heb vier verschillende balies afgelopen eer het lukte) en in al die chaos realiseerde ik me niet dat het niet klopte dat ik slechts tot Lissabon was ingecheckt. Een beetje een beginnersfout van mij misschien, maar de dame die mij uiteindelijk incheckte had toch ook mijn volledig vliegschema voor haar neus... Anyway, zelfs als mijn bagage al tot Terceira ingecheckt was geweest, dan nog had ik waarschijnlijk mijn aansluiting gemist. In Lissabon moest ik dus naar TAP Costumer Service, waar er een grote chaos heerste. De wachtrij was nog niet zo gek lang, maar aanvankelijk was er slechts één iemand om de gestrande reizigers te helpen. En dat ging dan nog bijzonder traag. Op den duur kwamen er enkele extra bedienden, die duidelijk allemaal schandalig incompetent waren, dus het bleef bijzonder langzaam gaan, mijn boze en voorstekende mensen tot gevolg. Op een geven moment moest de politie er zelfs even bijkomen. Na meer dan drie uur wachten werd ik dan eindelijk geholpen, door een dyslectische vrouw. Dat verzin ik niet, dat gaf ze zelf toe toen ze bijzonder veel moeite had om vluchtnummers neer te schrijven! Maar enfin, ik werd dan toch op kosten van TAP voorzien van een hotel voor de nacht en van een ticket voor de eerste vlucht van de volgende ochtend. Gelukkig waren al mijn vluchten met TAP: ik sprak met een koppel dat net als mij een aansluiting had gemist, maar met twee verschillende maatschappijen, en zij werden nergens geholpen.

De temperatuur op de Azoren is een erg aangename en standvastige 22°C, maar bewolking en mist blijft nogal vaak tegen de eilanden kleven. Tijdens mijn eerste dag op Terceira regende het de hele tijd. Gelukkig werd ik ontvangen door mijn CouchSurfing host Danilo, die mij meteen naar het huis van een vriend bracht om daar samen de WK-wedstrijd Portugal-Brazilië te bekijken. De wedstrijd deed de gemoederen hoog oplaaien, want in het gezelschap waren zowel Brazilianen als Portugezen, maar de eindstand was een teleurstellende 0-0. Na de voetbal werden gitaren bovengehaald en stembanden gesmeerd voor wat Portugese muziek. Ik had gelukkig mijn mondharmonica bij, een bijdrage die enthousiast onthaald werd. De muziek maakte het ondanks de regen toch een heel plezante namiddag. De muziek zorgde ook voor een leuke interactie met iedereen, ook degenen die geen goed Engels spraken. Mijn eigen Portugees is immers ook beperkt tot de teksten van Seu Jorges geniale Portugese versies van David Bowie-nummers, van op de soundtrack van The Life Aquatic.

Een van Danilo's vrienden is eigenaar van een zeilboot, en dus waren Danilo en ik de volgende dag uitgenodigd om deel te nemen aan een regatta. Het was gelukkig droog, maar de zee was behoorlijk wild. Op een grote boot heb ik nooit problemen met zeeziekte, maar het wilde schommelen van de kleine zeilboot werd mij toch teveel. Niettemin was het een gedenkwaardige belevenis, met veel mooie zichten vanop zee.

De regatta was onderdeel van het tien dagen durende São Joaninhas festival in Angra do Heroismo, de hoofdplaats van het eiland Terceira. Een ander aspect van het festival zijn de traditionele stierenrennen, die ik helaas gemist heb. Maar er was toch genoeg te zien in Angra do Heroismo. Het historische centrum is UNESCO werelderfgoed en de gebouwen zijn erg stijlvol. Helaas heeft de bescherming van de historische kern koning auto niet kunnen buiten houden. Het drukke autoverkeer wringt zich door de bijzonder smalle straatjes, en als er al een voetpad is van 30 cm breed is, dan is het steevast volledig versperd door geparkeerde auto's.

Het mooiste zicht op Angra heb je vanop Monte Brasil, een heuvel (of liever een groep van vier heuvels) die een klein schiereiland vormt. Angra zelf ligt verscholen in de baai gevormd door Monte Brasil en de rest van het eiland Terceira. Monte Brasil is een natuurreservaat met mooie wandelpaden en prachtige uitzichten over Angra en de zuidkust van Terceira.

Ook opvallend op Terceira (en in iets mindere mate op São Miguel) zijn de vele dry-stone walls tussen de velden. Het lijkt soms wel alsof je in Yorkshire bent.

Na Terceira trok ik dus naar Ponta Delgada op São Miguel, het grootste eiland van de Azoren. Ponta Delgada is de enige echte stad van de Azoren. Er is ook nog wel een historische kern, met diezelfde smalle straatjes waar de auto's je van de sokken rijden, maar het zicht van Ponta Delgada wordt meer en meer gedomineerd door lelijke hotelcomplexen, appartementsgebouwen, hypermarkten en andere grootstedelijke gedrochten.

De eerste dag op São Miguel dacht ik een wandeltocht te maken in de heuvels, maar ook hier werd ik verwelkomd door stortregen. Ik ging dus maar op zoek naar een goede topografische kaart van het eiland. Dat werd uiteindelijk een hele queeste. In boekenwinkels was er niets te vinden en ook op de toeristische dienst kon men mij enkel een lelijke en ongedetailleerde wegenkaart geven. Nochtans bestaat er wel een topografische kaart. Fragmenten ervan zijn te vinden in brochures van wandelroutes en er is ook een online viewer die uitsluitend in IE werkt. Maar een gedrukte kaart van het volledige eiland wordt blijkbaar niet verspreid. Zelfs de vriendelijke bedienden van de openbare bibliotheek konden mij niet helpen aan een moderne topografische kaart. Maar als beloning voor mijn zoektocht, toverden ze wel deze prachtige kaart, opgetekend in 1844 door A.T.E. Vidal van onder het stof:

Klik voor grotere versie.

Zoals je kunt zien op de kaart, zijn er een aantal grote meren op São Miguel. De meren van Sete Cidades zijn waarschijnlijk de beroemdste. Ik vond echter het uitzicht op Lagoa do Fogo mooier en indrukwekkender. Toegegeven, bij Sete Cidades was het bewolkt, terwijl Lagoa do Fogo in de zon lag te schitteren.

De excursie die door de CiE conferentie werd georganiseerd, bracht ons naar Furnas. Ook daar is er een meer, maar Furnas is meer bekend omwille van de hete bronnen (veroorzaakt door vulkanische activiteit). In het mooi aangelegde Terra Nostra park is er ook een groot zwembad met natuurlijk warm water. En voor het conferentiediner kregen we vlees en groentjes die men in een pan onder de grond had gestopt, en die zo door de hete aarde gestoofd waren: erg lekker. De vegetariërs kregen overigens een speciale behandeling. Zij zouden al lang tevreden geweest zijn met enkel de lekkere gestoofde groentjes, maar neen, er zou een speciaal vegetarisch gerecht komen. Een kwartier later komen de obers dan eindelijk af met het vegetarisch gerecht: op het bord één gigantische omelet natuur, met de vorm en ook het gewicht van een baksteen, verder een hoop slappe, onsmakelijke frietjes, en dat was het! Omelet en frieten, en geen enkel groentje. En dan kwam het nog juist op het moment dat de rest hun bord ongeveer leeg had, zodat de vegetariërs ook geen groentjes meer konden bedelen bij de vleeseters! Redelijk hilarisch, deze Azoorse versie van vegetarisch eten. Zelfs de vegetariërs zelf konden een scheve lach niet onderdrukken.

Het openbaar vervoer op São Miguel is voor verbetering vatbaar. Niet alleen zijn er op de meeste lijnen slechts enkele bussen per dag, bovendien moet je er meestal naar raden wanneer die komen. In de bushokjes hangen geen uurroosters uit, enkel de busstations van de grotere gemeentes hebben informatiepanelen. En vraag vooral niet voor informatie op de toeristische dienst van Ponta Delgada, want de tijden in het foldertje dat zij geven, kloppen van geen kanten. Derhalve besloten we met vieren voor een dag een auto te huren om het eiland rond te trekken. Zo'n tocht is niet zonder hindernissen. Zo vindt er in elk dorp elke dag wel een optocht of religieuze processie plaats, waarvoor de doorgaande en énige weg door het dorp voor onbepaalde tijd volledig wordt versperd. En er zijn ook grote wegenwerken aan de gang, om een aantal expreswegen aan te leggen. Deze wegenwerken zijn omstreden, vanwege de grote impact op het landschap. Bovendien veroorzaken ze onmeetbare frustratie waar de bestaande weg wordt geupgraded tot expresweg. Zo moesten we langs de noordkust ácht (!) lange secties afwisselend verkeer doorkruipen. Bij de eerste keer zeg je: "ach, afwisselend verkeer, even wachten". Bij de tweede keer zeg je: "pfff, nog één." Bij de derde keer wordt je boos. Bij het zien van het áchtste bord gevaar, verkeerslichten krijg je een pertinente drang om de auto pardoes in het ravijn te sturen in plaats van nog eens vijf minuten voor het rood te wachten. Anyway. Zes uur later, na het avondeten in Povoacão, waren we in het donker terug op weg naar Ponta Delgada. Vanaf Furnas wilden we de weg langs de zuidkust nemen, die ook de kortste weg is. De wegwijzers stuurden ons echter terug langs de noordkust, iets wat we in het donker pas veel te laat doorhadden, namelijk wanneer we weer midden in dezélfde wegenwerken belandden, met zes van de acht stroken afwisselend verkeerd nogmaals over te doen in de andere richting! RAGE!

Dat alles tegenstaande; het is wel de moeite om een auto te huren en rond te rijden. Ponta Delgada mag dan wel niet zo'n mooie stad zijn, de natuur en de dorpjes van São Miguel zijn doorgaans wél prachtig. Ik heb al gesproken over Sete Cidades, Lagoa do Fogo en Furnas. Verder is ook het prachtige strand van Mosteiros memorabel. In Ribeira Grande woonde ik de traditionele paardenrennen Cavalhadas de São Pedro bij. En Vila Franca do Campo (de eerste hoofdstad van São Miguel, tot in 1522 een zware aardbeving en de daarop volgende grondverschuiving de stad volledig verwoestte) is een gezellig kustdorpje, met de Senhora da Paz kapel prachtig gelegen op de heuvel boven het dorp. Ook de uitzichten langs de wegen zijn vaak prachtig. São Miguel doet zijn bijnaam "het groene eiland" eer aan. Letterlijk om de 200m mooie en propere picnicplaatsen, waar de locale bevolking van 's ochtends tot 's avonds staat te barbecueën.

Het was een mooie reis. Toch ga ik niet meteen spontaan terug naar de Azoren reizen, ook al zijn er nog zeven eilanden te ontdekken. De ligging is immers toch vrij afgezonderd en de bezienswaardigheden zijn net niet uniek genoeg om dat te compenseren. Vulkaankraters, hete bronnen en walvis spotten had ik bijvoorbeeld allemaal al in april in IJsland, en daar was alles toch nog spectaculairder. Maar als er nog eens een wiskundeconferentie plaatsvindt in de Azoren, dan ben ik zeker weer van de partij!

"I'm from a town called Aarschot, it's quite small, you wouldn't have heard about it,"

een

"Oh, you're from (correcte uitspraak:) Aarschot! I talk with people in Aarschot every day!"

volgt! Overigens blijken zijn contacten in Aarschot nogal lastposten te zijn. Ik was letterlijk de éérste vriendelijke mens uit Aarschot die hij had ontmoet!

Mijn host in Newcastle, Colin, was ondertussen aan het stressen over de afwerking van een cake die hij aan het maken was in de vorm van het gerechtsgebouw van Newcastle. Die werd zondagnamiddag samen met een 50'tal andere cakes in de vorm van bruggen, kerken, parkeergarages, etc. geplaatst op een 10m x 10m plattegrond van Newcastle. Resultaat: een soort eetbare versie van mini Europa. Of ook wel: een simulatie van de impact van een zware aardbeving op Newcastle. De warme zomerzon deed sommige gebouwen immers in elkaar smelten en de Millennium Bridge stortte in. Toch was het een schitterend zicht, de foto's doen het water in de mond lopen. En eens de beste cakes verkozen waren, kon het smullen beginnen! Dat alles was overigens de apotheose van het Cakebook project, een onderdeel van het EAT festival.

Door al die activiteiten heb ik niet veel tijd gehad om Newcastle zelf te verkennen. Opnieuw afspraak in Newcastle voor Loony Toon in augustus dus.

P.S.: Geen paniek. Chili zal Spanje wel verslaan, en wij kloppen Zwitersland wel met twee doelpunten verschil. En dan moeten we ook er nog voor zorgen dat het verschil waarmee wij winnen plus het verschil waarmee Spanje verliest minstens vier bedraagt. En als het juist vier bedraagt, dan moeten wij bovendien drie doelpunten meer scoren dan Spanje. Mijn voorspelling voor de laatste speeldag in groep G is dus: Honduras 3 - Zwitserland 0 en Spanje 0 - Chili 1.

Mijn thuiskomst werd meteen in het groot gevierd, zelfs op de voorpagina van de Focus Knack: "Heet en hitsig: Stijn is terug"!

Ik maakte van de gelegenheid gebruik om ook eens het Musée Magritte Museum in Brussel te bezoeken, dat juist één jaar bestaat. De ingang van het museum is op niveau -2, waarna je met de lift naar +3 gaat en dan geleidelijk aan door de tentoonstelling terug afdaalt. In plaats van mij gewoon naar +3 te sturen, vroeg de securitymens die de lift bediende mij echter onderdanig: "Quel étage s'il vous plaît?" Blijkbaar leek de voorkant mijn Wina t-shirt nogal op de officiële kledij van het Museum voor Schone Kunsten (waar het Magritte-museum deel van uitmaakt) en had hij mij voor personeel aanzien, ook al had ik een audiogids om de nek hangen! Ik was echter niet gewiekst genoeg om me naar geheime museumschatkamers te laten brengen...

Het Musée Magritte Museum stelt een zeer grote en diverse collectie van Magritte-werken tentoon. Hoewel veel van de beroemdste Magrittes elders zijn tentoon gesteld, zijn er in Brussel toch ook enkele absolute blikvangers zoals L'Empire des Lumières. Maar de voornaamste verdienste van het museum is het boeiende inzicht dat het geeft in de ontwikkeling van de stijl en de symboliek van Magritte. De audiogids geeft veel informatie, maar de meest leerrijke methode om het museum te verkennen is te luistervinken bij de gidsen die lagere schoolkinderen rondleiden. Waarom worden volwassenen verondersteld de voorkeur te geven aan een droge, eindeloze feitenopsomming, boven een engagerende en beperkte maar toch bijzonder leerzame rondleiding op kindermaat? Het is niet eerlijk!

Verder trok in Brussel ook op pad met Novi, die ik nog kende van op de International Mathematics Competition for University Students twee jaar geleden, en drie van haar Leidense jaargenoten. Zo ontdekte ik dat je vanop de dakverdieping van parkeergarage Parking 58 best een aardig uitzicht over de Brussel hebt. Ook bezocht ik voor het eerst het Dérilium Café, waar ik al veel over gehoord had, maar nog nooit zelf was binnen gestapt. Het café bezit het Guinnes wereldrecord "meeste bieren in aanbieding". Het naslagwerk dat voor menu doorgaat, bevat meer dan 2000 soorten bier. Van de Mexicaanse bieren die wij wilden proberen, was de helft wel al uitverkocht. Wel in stock: Duff Beer uit The Simpsons! De real-life versie wordt in Duitsland gebrouwen. De smaak is nog slechter dan je zou verwachten, maar de foto is goud waard.

Ondertussen is de wereldbeker ook begonnen! Voor Engeland-U.S.A. hield ik mij gelukkig nog in Antwerpen schuil. Komende week zal ik mij echter wel in de volle massahysterie bevinden wanneer Engeland hopelijk Algerije en Slovenië plat walst. En voor Portual-Brazilië op 25 juni zal ik mij in de Azoren bevinden, dat wordt ook interessant!

Mijn eigen team Honduras heeft ondertussen een hopeloze 1-0 nederlaag geleden tegen Chili. Het zat er wel aan te komen. De laatste twee oefenwedstrijden waren een 0-0 gelijkspel tegen Azerbeidzjan en een 0-3 nederlaag tegen Roemenië. David Suazo geraakte niet fit voor de openingswedstrijd en tot overmaat van ramp liep "Rambo" De Leon maandag een zware blessure op, waardoor hij het WK gedag moest zeggen nog voor het begonnen was. Rambo scoort normaal gezien een doelpunt bij elke vrije schop binnen de 40 meter van de goal. Ironisch genoeg had dat vandaag nog slechts een 1-1 gelijkspel opgeleverd, want van de 21 overtredingen die de Chilenen begingen, was er slechts één op schietafstand van hun goal. Dat zegt pijnlijk veel over aan welke kant van het veld het meest gespeeld werd... Gelukkig is door de heroïsche 1-0 zege van Zwitserland tegen Spanje nog alles mogelijk in groep H.

Wie er met drie wedstrijden per dag nog geen genoeg van kan krijgen, kan overigens reenactments van de mooiste fases bekijken... met lego-figuurtjes in stop motion! Inclusief herhalingen en vreugdedansjes!

"Fern was up at daylight, trying to rid the world of injustice. As a result, she now has a pig. A small one, to be sure, but nevertheless a pig. It just shows what can happen if a person gets out of bed promptly." [E.B. White]

Tsja, ik zou er een les uit moeten trekken en ook eens proberen wat vroeger op te staan. Maar ik ben sowieso al iemand die vooral 's avonds leeft en het studentenleven resoneert daarmee, zodat mijn nachtritme steeds verder weg dreigt te schuiven. Een erg normaal verschijnsel onder doctoraatsstudenten. Wie voor 10 uur al achter zijn bureau zit, krijgt meer verbaasde blikken dat wie na 10 uur nog achter zijn bureau zit. Respectievelijk 's ochtends en 's avonds, that is.

Hoe ziet het leven van een PhD-student eruit? Is het echt zoals in PHD Comics? Jawel. Pijnlijk veel.

Maar wat dóén doctoraatsstudenten in de wiskunde dan eigenlijk? Wel. Er zijn twee versies. De ene utopisch, de andere realistisch. In de utopische versie zitten we de hele dag voor mijn bureau met een stapel papier, een pen en een prullenmand. We staren gedurende een uur op een blanco vel papier, krabbelen er dan (eureka!) een boeltje rare symbolen op (samengeraapt uit een veelvoud aan beschavingen van vroeger en nu, en voor de fun nog een paar zelf verzonnen karakters ertussen ook), om vervolgens weer en paar uren op die kribbels te staren en uiteindelijk tot de conclusie te komen dat het eigenlijk toch allemaal niet klopt en het papier in de prullenbak verdwijnt. (Het gebruik van de prullenmand is, zoals alom bekend, wat de wiskundigen onderscheidt van de filosofen.) Het uiteindelijke doel is om na een jaar of drie enkele pagina's te hebben die aan de prullenbak zijn ontsnapt en die tot een thesis kunnen uitgewerkt worden.

Maar in werkelijkheid laten we al die moeite natuurlijk voor wat ze is, en gaan we in de plaats samen een kaartje leggen, een balletje trappen of een pintje drinken, al naar gelang de goesting van het moment. En dat is een leventje dat mij best bevalt. Het is het beste van twee werelden. Het studentenleven zonder de examens, maar tegelijk een studiebeurs die zorgt voor een inkomen, zonder daarvoor een job in de scary real world te moeten nemen.

Natuurlijk heb ik wel wat verplichtingen. Tijdens de lesweken moet ik enkele uurtjes voor teaching assistent spelen en er wordt van mij een regelmatige deelname aan relevante seminaries verwacht. Bovenal moet ik regelmatig mijn supervisors gedag zeggen en tevreden houden. Maar ook zij laten mij bijzonder vrij om zelf uit te zoeken wat me interesseert en ik mag me op eigen tempo in de stof te verdiepen. Men vertrouwt er blijkbaar in, dat wie het al tot doctoraatsstudies geschopt heeft, wel genoeg zelfdiscipline heeft om op zichzelf goed te werken. En zelfs als dat fout loopt, dan zullen veel promotoren nog eerder zichzelf verwijten dat ze hun studenten niet geïnteresseerd hebben kunnen houden, dan dat ze kwaad worden op de student.

Ik heb dus bijzonder veel vrijheid over hoe ik mijn tijd en mijn studies indeel. Formeel gezien heb ik recht op vijf weken vakantie per jaar, plus de dagen wanneer de universiteit gesloten is, dat is nog eens een tweetal weken per jaar erbij. Maar in de praktijk maakt het niemand iets uit of ik eens en dag verlof neem, welke uren ik werk, of ik thuis, op de universiteit of waar dan ook werk.

Die vrijheid heb je als wiskundige ook wel nodig. Problemen moeten kunnen rijpen. Inzicht komt niet op commando, maar ontwikkelt zich op eigen tempo. En dus moet je ook werken wanneer die inzichten naar boven komen. Zo was ik afgelopen dinsdag zelfs nog tot middernacht aan het werken. Niet omdat er een deadline zat aan te komen, gewoon uit vrije wil, omdat ik boeiende wiskunde aan het uitwerken was. Dat is nu wel een uitzondering, de enige andere keer dat ik om middernacht nog op bureau zat, was toen we er een spelletjesavond hielden.

Een bijkomende bonus van het doctoreren is dat je voor je studies naar een boel conferenties kunt gaan, vaak in exotische landen of hippe steden. Reiskosten kunnen regelmatig zelfs worden teruggevorderd, van de Universiteit van Leeds (al is die wel een klein klein beetje in geldnood) of van de organisatie van de conferentie. Zo ga ik deze zomer naar de Ponta Delgada op de Azoren voor CiE, naar Parijs voor het Logic Colloquium en naar Hyderabad in Indië voor het International Congress of Mathematicians. Die eerste twee zijn conferenties in mijn onderzoeksgebied. Het ICM is een heel ander beest. Het is de grootste en beroemdste aller wiskundeconferenties, die elke vier jaar plaatsvindt plaatsvindt, al sinds 1896. Het is op het ICM dat Hilbert in 1900 zijn invloedrijke lijst van 23 problemen presenteerde en het is op het ICM dat de Fields Medals worden uitgereikt. Mijn reis naar Indië zal ik weliswaar uit eigen zak moeten betalen, maar ik koppel er ook nog enkele weken Indië-reis aan vast, en ik ga Mark (die mijn huisgenoot was in Cambridge) bezoeken in Delhi, dus dat wordt zonder twijfel de moeite.

Het mag dus wel duidelijk zijn dat mijn leven als doctoraatsstudent me voorlopig wel bevalt. Er zal met de tijd wel meer druk komen om open problemen aan te vallen en meer origineel werk te leveren. Momenteel hou ik mij nog meer bezig met boeiende stukjes wiskunde die al goed gekend zijn. Ik zou me daar eindeloos mee kunnen bezighouden, er bestaat al zo'n gigantische hoop wiskunde die het leren en begrijpen waard is. Op een gegeven moment zal ik mijn aandacht toch naar onopgeloste vragen moeten verschuiven. Die open problemen zijn meestal moeilijker of niet zo aantrekkelijk - ze zijn nog onopgelost voor een reden natuurlijk. Maar ik zal me op termijn toch op open problemen moeten gooien. Ik zal altijd bijzonder graag wiskunde doen, maar of er voor mij nog een carrière in de wiskunde inzit, zal er vooral van afhangen hoe goed dat originele onderzoek me zal bevallen.

P.S.: Honduras is op trainingskamp in Oostenrijk, als voorbereiding op het WK. Donderdag speelden ze 2-2 gelijk in een vriendschappelijke wedstrijd tegen Wit-Rusland. Nog steeds veel te oefenen dus, en niet alleen wat betreft het zingen van het volkslied... Maar de twee goals geven wel hoop: Vrijetrappenspecialist "Rambo" De León staat duidelijk op scherp en Georgie Welcomes indrukwekkende invalbeurt werd beloond met de 2-2. Dat de keeper van Wit-Rusland twee keer nogal in de fout ging, vergeten we maar even. Volgende week staan nog twee oefenwedstrijden op het programma, tegen Azerbeidzjan en Roemenië.

Eerste uitzondering: Spitting Image, een Engelse satire uit de tijd van Maggie Thatcher en John Major. Veel fragmenten van Spitting Image zijn nog steeds grappig en actueel. Hun überkitsch zomerhit The Chicken Song uit 1986 is ook tijdloos; de gedachte dat ook de Kabouterdans hier de mosterd is gaan halen is onvermijdelijk. Toch is de reeks inmiddels flink gedateerd. De politici en andere beroemdheden die werden belachelijk gemaakt, zijn nu niet meer zo gekend, zeker niet buiten Engeland.

Een tweede uitzondering is Thunderbirds; een Britse science fiction tv-serie uit de jaren '60 met poppen. Ik heb nooit echt naar Thunderbirds gekeken, dus ik kan niet zeggen hoe veel de serie waard is. Maar een belangrijke verdienste van Thunderbirds is alleszins dat het een inspiratiebron was voor Team America: World Police, de derde uitzondering op de regel. Team America is een volledige poppenfilm uit 2005, geschreven door Trey Parker en Matt Stone, de makers van South Park. Het is behoorlijk bizar dat ik, als groot South Park fan, tot voor kort nog niet eens gehoord had van Team America. Bizar, en een schande eigenlijk, want Team America is zonder meer geniaal, over de hele lijn. South Park heeft vaak minder grappige afleveringen, maar de rest van de afleveringen is zó briljant dat een slippertje snel vergeven is. In Team America blijven de zwakke momenten echter afwezig, er wordt van begin tot eind met scherp geschoten:

Well, uh being a dick ain't so bad. See, there are three kinds of people: dicks, pussies and assholes. Pussies think everyone can get along and dicks just want to fuck all the time without thinking it through. But then you got your assholes. And all the assholes want is to shit all over everything. So pussies may get mad at dicks once in a while because... pussies get fucked by dicks. But dicks also fuck assholes! And if they didn't fuck the assholes, you know what you'd get? You'd get your dick and your pussy all covered in shit!

Team America is een karikatuur op Amerika's war on terror, zonder een sterk politiek standpunt in te nemen: ook de pacifisten en 'onderhandelaars' komen er namelijk niet goed vanaf. De film op zich is ook een parodie op het actiefilm genre en Hollywood wordt flink door het slijk gehaald. Wat dacht je van het volgende als tekst voor een liefdesliedje:

I miss you more than Michael Bay missed the mark
When he made Pearl Harbor
I miss you more than that movie missed the point,
And that's an awful lot, girl

Zoals je al merkt: de humor van Team America is South Park-humor op z'n best. Ook de gekunstelde en geknutselde stijl van South Park is terug te vinden in Team America. Toch is er ook erg veel aandacht voor detail. (Bekijk zeker de extra's op de dvd die je een fascinerende blik geven in de making of.) Team America toont hoe creatief je kan zijn met poppen, als je tenminste een klein beetje outside the box denkt. Hopelijk inspireert dit andere filmmakers om de grenzen van het poppenspel verder te verleggen. Maar zij zullen van goede komaf moeten zijn om de grappigheid van Team America te overtreffen!

P.S.: nog 22 dagen te gaan...

Famous angels never come through England; England gets the ones you never need.

The National's muzikale blik op Engeland is een hoogtepunt op hun nieuwe album High Violet. "You must be loving you time in the rain,", verkondigt hetzelfde liedje ook. Inderdaad, afgezien van enkele warme dagen vorige week, geeft Leeds nog helemaal geen lentegevoel. Een nadeel van het leven in een grootstad? Afgelopen zondag trok ik immers naar Ilkley waar duizenden bloeiende bloempjes voor een prachtig kleurenpalet zorgden. In de velden waren honderden schattige pasgeboren lammetjes hun wereld aan het verkennen. En in de tuin van The Elm Gallery zorgde een plaatselijk band voor gratis live muziek, bij een kopje thee, een stukje homemade cake en een prachtig uitzicht over het Wharfedale. Dát is lente in Yorkshire! Maar Leeds geeft in vergelijking nog een sombere, bloemenloze indruk.

Anyway, terug naar The National en hun liedje England. "I don't even think to make corrections." Daar slaan ze de bal toch even mis. Correcties heb ik laten maken, namelijk laser-correcties voor mijn ogen. Al sinds mijn zesde draag ik een bril. Ik had een voorschrift van -9 rechts en -7 links, flink bijziend dus. Sinds december was ik de mogelijkheden aan het bekijken om eindelijk eens van al dat gebril af te geraken. Een eerste consultatie deed ik bij Optical Express, in hun filiaal in Harrogate omdat het in Leeds te lang wachten zou zijn op een afspraak. In Harrogate kwam men tot de conclusie dat mijn hoornvlies net iets te dun was voor de grote correctie die ik nodig had. Mijn optie zou geen laser-behandeling zijn, maar een IOL, een lens die permanent in het oog wordt geïmplanteerd. Dat is echter een duurdere ingreep waarvoor ik bovendien een aantal keren naar Manchester zou moeten trekken. Op zoek naar alternatieven in Leeds kwam ik terecht bij de Laser Clinic van het St. James universitair ziekenhuis in Leeds. Daar kwam men tot dezelfde conclusie: geen LASIK, maar wel IOL. Hun prijs (£5500) lag echter nog hoger dan bij Optical Express, een aantal telefoonoproepen van mij bleven onbeantwoord en een maand na mijn eerste consultatie was de prijs plots nog eens 500 pond duurder geworden. Screw them dus, en ik nam terug contact op met Optical Express met het oog op bij hen een IOL-operatie te doen. Bij een nieuwe consultatie in Leeds kwam men echter plots met het nieuws dat LASIK toch mogelijk zou zijn. De dikte van mijn hoornvlies was nog eens nauwkeurig gemeten en voor een standaard LASIK-procedure was het inderdaad te dun, maar met de extra technieken IntraLase en Wavefront heeft men minder dikte nodig, en was ik alsnog geschikt. De totale prijs kwam dan op £3600 en de ingreep kon gewoon in Leeds uitgevoerd worden; heel wat beter dan ik nog verhoopt had.

Mijn LASIK-operatie werd dus vastgelegd bij Optical Express voor woensdag 28 april. Die dag moest ik eerst een tijdje wachten op mijn beurt - de laseroperaties zijn er immers routine en worden aan de lopende band uitgevoerd, circa één elk half uur. Bij de laatste controle voor de operatie leek het nog even fout te gaan: de chirurg fronste zijn wenkbrauwen bij de gegevens van mijn hoornvlies, en zei dat hij nog enkele berekeningen moest uitvoeren om te controleren dat ik wel echt geschikt was. In mijn hoofd was ik al boos aan het worden in anticipatie van mijn afkeuring. Natuurlijk heeft de chirurg het laatste woord, maar er werd geen enkele nieuwe meting gedaan dus waarom zou ik eerder goedgekeurd zijn en nu dan toch ongeschikt? Maar dat doemdenken bleek toch onnodig, want een tijdje later mocht ik de operatiekamer binnenstappen.

De LASIK-operatie gebeurde onder plaatselijke verdoving en beide ogen vlak na elkaar. Iemand die eerder een LASIK onderging, bestempelde de ingreep als de vreemdste ervaring van zijn hele leven, maar wat mij betreft is dat misschien een beetje overdreven. Ik denk dat ik me zoveel aan het fixeren was op "oh God ik ga mijn ogen teveel bewegen en de hele ingreep doen mislukken" dat ik me niet zo bewust was van wat er nu eigenlijk allemaal gebeurde. Of misschien had ik mij gewoon al vrij goed verzoend met het idee dat er aan mijn ogen geprutst zou worden. Pijn heb ik eigenlijk nooit gehad, noch tijdens noch na de operatie. Een beetje een stekelig gevoel in de ogen wel, maar geen echte pijn. Maar dat verschilt blijkbaar sterk van persoon tot persoon. De persoon die juist voor mij de LASIK-operatie ondergaan had, had duidelijk wél flink last van pijn in de ogen.

Na de operatie werd ik naar huis gebracht door Abbas. Die begeleiding was echt nodig, want mijn ogen waren bijzonder lichtgevoelig, in die mate dat ik gedurende een aantal uren mijn ogen eigenlijk niet open kon doen, en er niets anders op zat dan in bed te liggen en wat muziek te luisteren. Mijn ogen traanden ook erg hard. Na een vijftal uren begon die lichtgevoeligheid af te nemen en kon ik mijn ogen al wat beter openhouden. De overvloedige tranen stopten ook en mijn ogen werden eerder droog, maar daar had ik oogdruppeltjes voor gekregen. Naast die kunstmatige tranen moest ik ook nog antibioticadruppeltjes en ontstekingsremmende druppeltjes toebrengen.

Ik wist dat mijn zicht na de operatie aanvankelijk erg wazig zou zijn en met de tijd zou verbeteren. Toch was het erg frustrerend om niet onmiddellijk het resultaat te zien, om nog in het ongewisse te zijn over de goede uitkomst. Tegen het einde van de dag kon ik al redelijk scherp zien met mijn linkeroog op verre afstand, maar mijn rechteroog was nog erg wazig en onscherp. En dichtbij focusseren lukte ook met het linker oog niet; lezen of op een computerscherm kijken was erg moeilijk tot onmogelijk.

De dag na mijn LASIK had ik al een eerste nacontrole. 's Ochtends bij het aanbrengen van de oogdruppeltjes had ik een rode vlek opgemerkt in het oogwit van mijn linkeroog. Daar maakte ik mij zorgen over, maar op de nacontrole stelde de oogarts mij meteen gerust. De rode vlek was een onschuldige kneuzing veroorzaakt door het klemmetje dat tijdens de ingreep mijn oog open sperde, en zou na enkele weken vanzelf verdwijnen. De vooruitgang van mijn zicht was ook vrij normaal. Ogen die van een zwaar voorschrift komen, hebben meer tijd nodig om een scherp zicht te krijgen na de operatie. Aangezien mijn rechteroog van mijn een zwaarder voorschrift kwam, was het geen verrassing dat ik nu nog niet zo scherp zag met rechts dan met links. Al kon de oogarts nog niet garanderen dat het rechteroog perfect zou herstellen, misschien zou er een kleine afwijking overblijven.

De rest van de week ging mijn zich erop vooruit, maar wel erg frustrerend traag. Elke dag kon ik beter dichtbij zien, maar vooral mijn rechteroog bleef frustrerend onscherp - goed genoeg om mijn plan mee te trekken voor even, maar niet genoeg om geen correctie meer nodig te hebben. Bij een tweede nacontrole, een week na de operatie, werd er een afwijking van -1 vastgesteld voor het rechteroog. Toch was de oogarts nog hoopvol dat het met de tijd zou beteren. Ook mocht ik stoppen met de oogdruppeltjes en dat zou ook al een verschil maken. En inderdaad, de volgende dagen ging mijn rechteroog er sterk op vooruit. Mijn linkeroog is nog altijd een beetje scherper, maar voor het eerst heb ik er vertrouwen in dat ik geen bril meer zal nodig hebben.

Aangezien mijn zicht maar zo geleidelijk aan verbeterde, had ik nooit een echt "ik zie!" wow-gevoel. Maar toch zijn er zeker genoeg situaties die mijn nieuwe brilloze leven in de verf zetten. Wanneer ik bij het uit- of aankleden de nekopening van mijn t-shirts niet meer moet uitrekken om over mijn bril te geraken. Wanneer er in de Engelse regen geen druppeltapijt meer voor mijn ogen komt. Wanneer in de spiegel mijn iris plots veel groter is, niet meer geminiaturiseerd door de lenzen van de bril. Wanneer bij het bekijken van een film in een donkere filmzaal het beeld niet meer uitgesmeerd wordt door het minste vuiltje op een brillenglas. Wanneer ik misschien eigenlijk eens fatsoenlijk een voetbal kan koppen... Dan ben ik toch heel tevreden dat ik de stap heb gezet.

P.S.: Honduras-speler in de kijker is captain Amado "el lobo" ("de wolf") Guevara, die tijdens zijn carrière in Honduras en de Verenigde Staten al heel wat moois heeft laten zien. Guevara heeft al 133 caps, een aller tijden-record in Honduras. El Lobo speelt als aanvallende middenvelder en is ook penalty-specialist.

Als je op het plusje klikt, komt er weliswaar "Burglar & Intruder Alarm Systems" te staan. Maar ik kan me toch niet van de indruk ontdoen dat iemand bij Google de categorie met opzet op deze manier heeft afgebroken!

Anyway, vanaf volgende week zal Cameron dat wel allemaal gaan oplossen zeker? Al begrijp ik zijn plan tegen criminaliteit niet echt. In het eerste verkiezingsdebat leek zijn boodschap: "iedereen moet de politie gaan wantrouwen en dan stopt de criminaliteit vanzelf." Dat en iedereen die binnen 200 yards van een moskee komt het land uit schoppen, natuurlijk.

Serieus, het worden boeiende verkiezingen hier in het Verenigd Koninkrijk volgende donderdag. De Tories (de conservatieven met David Cameron als leider) hadden lang een grote voorsprong in de peilingen, omdat Labour (de sociaaldemocraten van huidig premier Gordon Brown) de schuldig wordt bevonden voor een hele waslijst aan zonden, waaronder de oorlog in Irak, de financiële crisis, het onkostenschandaal en de blessure van Wayne Rooney. Maar nu election day dichterbij komt, panikeert iedereen een beetje omdat een conservatieve regering toch echt wel een beangstigend vooruitzicht is. Ondertussen profiteren de Lib Dems (de liberaaldemocraten van Nick Clegg) van het drukke vechten tussen de twee grote honden. Er zou wel eens een hung parliament van kunnen komen, waarbij geen enkele partij een absolute meerderheid heeft. Hoe dat dan in z'n werk zou moeten gaan, daar hebben ze hier geen enkel idee over. Maar als Belg ben ik eerlijk gezegd nu niet bepaald goed geplaatst om het hen te gaan uitleggen...

P.S.: Honduras-speler van de dag is doelman Noel Valladares. Veel indrukwekkende video's van hem zijn er op Youtube niet te vinden, een reclamespot waar hij nota bene de bal uit te netten moet vissen is het hoogtepunt. In Zuid-Afrika moet Valladares echter een van de sleutelspelers van de ploeg worden. Hij begon zijn carrière overigens niet als keeper maar als aanvaller. Kan altijd van pas komen als er in de 95ste minuut een winning goal nodig is!

Die puzzels zijn geen lachertje. Een puzzel bestaat meestal uit een bladzijde onzin-tekst (of LOLCODE zoals in 1.5 Kitty), gevolgd door de eigenlijke puzzel. Het antwoord is altijd een woord, maar wat de opzet is van de puzzel is niet gegeven, en de opgave kan zo vaag zijn als een grote afdruk van "huh?", tout court (5.4 Circulus in Probando). Meestal is het moeilijkste deel van de puzzel om uit te vissen wat nu eigenlijk de bedoeling is van de opgave. Soms vormt de titel van de puzzel wel een hint en regelmatig zijn er ook wel enkele aanwijzingen verstopt in de onzin die aan de eigenlijke puzzel vooraf gaat.

De opgaves zijn geen wiskundige problemen, maar een goede dosis wiskunde komt vaak wel van pas bij het oplossen. Maar ook taal (vooral de Engelse) is belangrijk, met veel cryptische beschrijvingen en andere taalpuzzels. Een goede dosis algemene kennis is ook onmisbaar. Maar bovenal is het een kwestie van lateraal denken, van creatief omgaan met de weinige informatie die gegeven is.

Ons team "Masterminds" heeft 19 van de 25 puzzels kunnen oplossen. Daarmee zijn we 24ste geëindigd, een heel eind lager dan onze tiende plaats van vorig jaar helaas. Tot overmaat van ramp werden we duidelijk geklopt door het enige andere Britse team, onze aartsrivalen van Manchester, die elfde eindigden. Hoewel er op elk moment van de dag toch zeker een man of vijf aan het puzzelen was, misten we de inbreng van een aantal goede puzzelaars die niet meer in Leeds zijn of het te druk hadden met thesissen.

Zelf kan ik het oplossen van 3.1 Fathers are to DADS as Mothers are to en 5.5 Highly Strung op mijn naam schrijven. Puzzel 5.5 heb ik volledig zelf opgelost, en voor 3.1 had ik het cruciale idee, maar ook enkele andere teamleden hadden een inbreng in de oplossing. Verder heb ik ook bijgedragen tot het oplossen van 2.1 Mid-Semester Test, 3.2 Accrual, 3.5 Advanced Warfare en 4.2 Black and White (door het schrijven van van een computerprogramma).

Wie zin heeft in een uitdaging, raad ik zeker aan om enkele puzzels aan te vallen. Of probeer zelfs samen te werken, want vaak is het erg nuttig om de ideeën van verschillende personen samen te leggen. Geef niet te snel op. De hints, die inmiddels gepubliceerd zijn, maken het puzzels aanzienlijk gemakkelijker, maar als je jezelf serieus neemt, dan probeer je het natuurlijk eerst zonder hints. En gebruik de answer checker om je oplossingen te controleren, zonder meteen het juiste antwoord te onthullen. Veel succes!

P.S.: De voorbereiding van Honduras voor het WK loopt nog altijd stroef. Vorige woensdag leed Honduras een vriendschappelijke 1-0 nederlaag tegen Venezuela. Grote zorgen zijn er ook over spits David Suazo, die met een spierblessure in het rechterbeen kampt en mogelijk niet fit zal zijn voor het wereldkampioenschap. Een positieve noot is er gelukkig ook: coach Reinaldo Rueda heeft de Hondurese nationaliteit gekregen. Rueda is uit Colombia afkomstig, maar traint sinds januari 2007 het nationale elftal van Honduras. De kwalificatie voor het WK van Honduras, voor het eerst sinds 1982, is een groot succes voor Rueda. Met de Hondurese nationaliteit wordt hij nu voor die prestatie bedankt.

De aanzet voor deze reis was Jan, die wiskunde studeert in Gent en dit semester op Erasmus is in Reykjavík. Hem bezoeken was een uitstekend voorwendsel om een vakantie in IJsland te nemen. Tegelijk met mij reisden ook Bert en Erik, twee Vlaamse vrienden van Jan, naar IJsland. Samen huurden we een 4x4, een Suzuki Grand Vitara, om het eiland mee te bezichtigen. Een eigen auto is echt wel een must om enige mobiliteit te hebben in IJsland: busvervoer is heel erg beperkt en treinen zijn er helemaal niet op het eiland.

April is niet de meest evidente maand om IJsland te bezoeken, maar voor ons viel het heel goed mee. Zeker in de eerste helft van de week was het weer bijzonder goed. April geeft je een mengeling van zowel het winterse als het zomerse IJsland. De winterse kant bracht ons bevroren watervallen, besneeuwde landschappen, natuurlijke ijssculpturen en zelfs het noorderlicht! Het is vrij uitzonderlijk dat het noorderlicht in april nog goed zichtbaar is in Reykjavík, maar wij hadden de eerste avond meteen prijs. Het was niet zo intens en kleurrijk als je op veel foto's ziet, maar die foto's zijn dan ook met lange belichtingstijd gekomen, in die mate dat je vaak zelfs de sterren kunt zien bewegen op noorderlichtfoto's! Vergelijk bijvoorbeeld mijn foto's (1 seconde sluitertijd) en Berts foto (30 seconden sluitertijd). Toch was het noorderlicht echt wel mooi, temeer omdat het de hele tijd in beweging is; sterker en zwakker wordt; als het ware ronddanst. Met het noorderlicht hadden we dus het hoogtepunt van de IJslandse winter, maar anderzijds hadden we ook al trekjes van de IJslandse zomer. Het was niet meer zo koud, de dagen waren reeds lang, de grote wegen waren goed berijdbaar en de landschappen waren niet volledig ondergesneeuwd zodat de vulkanische kleuren zichtbaar waren... Als je grote trektochten wilt doen, dan moet je in de zomer gaan, want de bergwegen in het binnenland waren nog niet toegankelijk tijdens ons bezoek. Maar wij hadden tijdens ons weekje IJsland al ruimschoots genoeg te doen, zodat we die beperking op geen enkel moment voelden. Bovendien wordt IJsland in de zomer nogal overrompeld door toeristen - dat gebeurt natuurlijk snel aangezien het land zelf maar 300 000 inwoners heeft. Tijdens ons bezoek viel dat echter nog zeer goed mee. Het hostel in Hvoll langs de zuidkust hadden we gedurende onze tweede nacht daar zelfs helemaal voor ons alleen.

Naar IJsland vliegen deed ik vanuit London. Daar was ik nog eerst twee dagen op bezoek bij Liam, een goede vriend en kotgenoot vorig jaar in Cambridge. We bezochten er in Tate Modern de speciale tentoonstellingen over Arshile Gorky en Theo Van Doesburg, beide zeer de moeite waard. Daarna trokken we een stroomopwaarts langs de Thames om Cambridge naar de zege in de Boat Race te supporteren. Een onvoorstelbare massa toeschouwers stond langs het 6,8 kilometer lange traject, ondanks het feit dat je de roeiers slechts gedurende enkele seconden voorbij ziet komen.

Op Paaszondag vloog ik dan van Heathrow naar IJsland. Nog voor de landing zorgde de vulkaan onder de gletsjer Eyjafjallajökull al voor een spectaculair welkom. Vanuit het vliegtuig was een grote wolk van stoom, veroorzaakt door de hete lava die het gletsjerijs doet smelten, duidelijk zichtbaar. De uitbarsting was al op 20 maart begonnen, aanvankelijk heel rustig. Onder goede omstandigheden en met goede uitrusting was het zelfs mogelijk om tot vlak bij de vulkaan te komen. Jan, de Belgische Erasmusstudent in Reykjavík, had op 26 maart al tot vlak bij de uitbarsting kunnen wandelen, als een van de eerste vulkaantoeristen ter plekke. Dat moet ongetwijfeld een onvergetelijke ervaring geweest zijn. Het is echter een moeilijke tocht (twee IJslandse bezoekers kwamen zelfs om door de vrieskou), die er voor ons niet inzat. Inmiddels was het vulkaantoerisme toch al in handen genomen door een horde tour-operators, die overal "Volcano Tours" naar je hoofd gooiden. Voor zeer grof geld, en als het weer meezat, kon je dan met sneeuwscooter, super-jeep of zelfs helikopter tot bij de uitbarsting. Ik heb echter niets meer van Eyjafjallajökull kunnen zien, na dat ene zicht vanuit het vliegtuig. Maar beelden van dichtbij, die komen nog wel op Top Gear, zij waren er vanzelfsprekend ook als de kippen bij.

Dat alles was natuurlijk vóórdat Eyjafjallajökull helemaal op hol sloeg en met z'n as het hele Europese luchtruim lam legde. Gelukkig was ik drie dagen eerder al terug naar Engeland gevlogen. Anders had ik wel goed vast kunnen zitten. Niet alleen vanwege de geannuleerde vluchten, maar ook omdat de Route 1, de ringweg rond het hele eiland en feitelijk de enige doorgaande weg in de ganse oostelijke helft van IJsland, nu onderbroken is tussen Vík en Hella; overstroomd door het vele smeltwater. Zaterdag waren wij nog aan de verkeerde kant van die onderbreking. Was de nieuwe uitbarsting vijf dagen eerder gebeurd, dat hadden we de ringweg helemaal in de andere richting moeten doen om terug in Reykjavík te geraken, een omweg van 1000 kilometer!

Terug naar Paaszondag, mijn aankomst in IJsland. Alle internationale vluchten komen aan in Keflavík, op een voormalige militaire basis van de Verenigde Staten, die nu als internationale luchthaven dienstdoet. Keflavík ligt in het uiterste zuidwesten van IJsland, op een schiereiland met een landschap waarvan wel gezegd wordt dat het meer lijkt op de maan dan de maan zelf. Van Keflavík is het 50 kilometer rijden tot Reykjavík, de hoofdstad van IJsland. Met 200 000 inwoners bevat Reykjavik twee derde van de hele bevolking van het land. In de rest van het land wonen dus 100 000 mensen verspreid over meer dan drie keer de oppervlakte van België! Je rijdt vaak een half uur zonder een andere auto, een huis of enig teken van leven te zien, zelfs op sommige stukken van de Route 1! Reykjavík daarentegen is een echte grootstad, die meer Amerikaans aandoet dan Europees: uitgestrekt, brede wegen in schaakbordpatroon, nauwelijks een stadskern maar wel grote winkelcentra in de buitenwijken... Alcohol is erg duur in IJsland, dus het sociale leven van Reykjavík situeert zich vooral in de vele gezellige koffiehuizen.

De nationale vrijetijdsbesteding in IJsland is zonder twijfel zwemmen. Zelfs het kleinste dorpje heeft zijn eigen openbaar zwembad, meestal in open lucht, want dankzij de natuurlijke hete bronnen stroomt het warme water toch gratis en voor niets. Reykjavík zelf heeft tientallen zwembaden, waarvan het complex van Laugardalslaug het grootste is. Laugardalslaug heeft een heerlijke mix van olympische baden om baantjes zwemmen, speelbaden en glijbanen om plezier te maken en warme relaxbaden. Met zo'n zwembad in de buurt zou ik zelf ook zonder twijfel regelmatig gaan zwemmen.

Zwemmen kan ook in de natuur, zelfs bij wintertemperaturen en met het hele landschap bedekt door sneeuw. Bij Hveragerði is er namelijk een gebied met hete bronnen, waarbij het grondwater door de vulkanische activiteit onder de grond opgewarmd wordt voordat het uit de bron komt stromen. Je kan er dus lekker gaan zwemmen in een bergriviertje, omringd sneeuw en ijspegels; een surreële ervaring! Het is natuurlijk wel lastig om daarna uit het warme water te komen, ten midden van een ijzige sneeuwstorm...

Een andere zwemuitdaging is het strand van Nauthólsvík in Reykjavík. In de zomer worden de overschotten warm water hier in zee geloosd, zodat het zeewater plaatselijk een aangename temperatuur krijgt. Dat was tijdens mijn bezoek nog niet het geval, het zeewater was een frisse 0,6 °C. Toch kon je nog een duikje wagen, want vlakbij is er namelijk een verwarmd zwembad om snel-snel in te springen en terug op te warmen. Lang blijf je immers echt niet in zee bij deze temperaturen, ik kreeg onmiddellijk een gevoel van "dit is echt wel ongezond koud; kom eruit en snel een beetje".

Wie meer comfort wil, en daar ook voor wil betalen, kan naar de Blue Lagoon gaan, een geothermisch meer dat een van de grootste toeristische attracties van IJsland is. Wij hebben de Blue Lagoon echter links laten liggen; de andere zwemervaringen waren al veel te goed.

De bekendste toeristische rondrit van IJsland is de Golden Circle, die drie verschillende trekpleisters aandoet: Þingvellir, Geysir en Gullfoss. Þingvellir is UNESCO werelderfgoed om twee redenen. Enerzijds is de grens tussen de tektonische platen van Noord-Amerika en Eurasië, de grens die voor alle vulkanische activiteit zorgt, hier duidelijk zichtbaar. Anderzijds was Þingvellir ook waar de Alþingi, het eerste IJslandse parlement, verzamelde van 930 tot 1789. Geysir is een gebied van geisers, en in feite is het woord geiser naar deze plek vernoemd. De originele Geysir-geiser barst nog maar heel infrequent uit, maar de naburige Strokkur barst elke 10 minuten uit, zo'n 20 meter hoog. Tenslotte is er Gullfoss, een bijzonder mooie waterval, die je misschien kent van de videoclip van het Live-nummer "Heaven". Niet zozeer de hoogte noch het volume van de waterval maken Gullfoss bijzonder, maar wel de elegantie waarmee het water in verschillende stadia naar beneden vloeit, in een kloof.

Onze mooiste dag was waarschijnlijk de uitstap naar Snaefellsnes, een schiereiland langs de westkust: de hele dag lang schitterende landschappen en uitzichten, en als kers op de taart kwamen een zevental orka's ons uitgebreid groeten! Twee dagen eerder hadden we vanuit Reykjavík 45 euro per persoon neergeteld voor een "whale watching" boottocht, waarbij we alleen enkele vluchtige bruinvissen te zien kregen. In Snaefellsnes stopten we echter in het dorpje Arnarstapi, enkel en alleen omdat Bert graag vogels fotografeert en omdat er in het haventje van Arnarstapi altijd veel vogels rondhangen. Wijd open vielen onze monden toen we volledig onverwacht ook orka's vlakbij in de zee zagen opduiken. Minstens zeven van deze walvissen hielden ons gedurende meer dan een half uur gezelschap, aldoor boven water komend, water spuitend, en af en toe zelfs met hun staart zwaaiend. En de hele show was enkel voor Erik, Bert, mezelf en twee Deense toeristen die ook toevallig daar waren. Magisch!

Gedurende het grootste deel van de reis waren we in Reykjavík gebaseerd, maar twee nachten brachten we door in Hostel Hvoll langs de zuidkust. Ook Jan vergezelde ons op deze uitstap. De eerste dag was het nog schitterend weer. We besloten om via de onverharde route 249 te proberen een goede blik op de vulkaan te krijgen. Voor de vulkaan bleek dat de verkeerde benadering, maar het werd toch een fantastisch avontuur. De 249-weg was als "impassable" aangekondigd, maar op het stuk dat wij aflegden konden we overal goed door. Het was zelfs een heel avontuur - zeker voor mij als bestuurder - om volop gebruik te kunnen maken van de vierwielaandrijving en om enkele ondiepe rivieren te doorwaden. En de landschappen waren wederom magnifiek.

Tijdens de twee andere dagen aan de zuidkust viel er helaas de hele tijd regen. We hadden tot dan al vier dagen uitzonderlijk zonnig weer gehad, af en toe onderbroken door een vijf minuten durende sneeuwstorm; die wisselvalligheid is eigen aan IJsland. Maar aan de zuidkust was het goede weer op. De regen zorgde er wel voor dat de zuidkust minder indrukwekkend overkwam dan bijvoorbeeld Snaefellsnes. De bekendste plaats in het zuiden is Jökulsárlón, een groot meer vol ijsbergen die er de hele tijd afgezet worden door de gletsjer Vatnajökull. Het meer is pas in de laatste eeuw ontstaan en dus een product van de opwarming van de aarde, die de gletsjer in toenemende mate doet smelten. Het hele meer kraakt en piept van het duwende en barstende ijs. Ook leeft er een hele bende zeehonden in het Jökulsárlón, die zich graag laten zien. Dat alles maakte Jökulsárlón ook in de regen toch de moeite waard.

De vele indrukwekkende verhalen die ik tevoren over IJsland hoorde, waren zeker niet overdreven, want mijn eigen ervaringen zijn minstens even straf. Begin dus IJsland alsjeblieft niet te haten wanneer je vlucht wegens de as geannuleerd wordt. IJsland is slechts een plek op deze aarde waar de kracht van de natuur en de geologie bijzonder sterk tot uiting komt. Dat zorgt uitzonderlijk voor overlast, maar het maakt IJsland ook tot een van de mooiste en meest fascinerende plaatsen ter wereld. De vulkaan dient niet gehaat te worden, maar dient met ontzag bewonderd te worden. Iedereen die net als mij in IJsland is geweest, begrijpt dat zonder twijfel.

"Map Addict is a highly engaging and thoughtful, haphazard and personal, meander around maps and map-related arcana..." Sam Leith, Daily Mail

Zo'n bericht op de achterflap van een boek is natuurlijk volkomen nietszeggend; elk boek citeert eenzelfde lofzang. Het enige wat toch iets zegt over de kwaliteit van het betreffende boek, is uit welke bron men citeert. Zo is een complimentje in de New York Review heel wat meer waard dan een gunstige bespreking in Sun. Ook de Daily Mail staat nu niet meteen bekend voor haar culturele gesofistikeerdheid, maar toch kon ik niet weerstaan aan Mike Parkers Map Addict, puur vanwege het onderwerp. "If you like to check the map before a trip to B&Q [Hubo, zeg]; if you can sit and read a good map like others read Hello! [Dag Allemaal] or Heat [Flair], then this book is for you," luidt het in de inleiding. Dáár kan ik niet onderuit.

Natuurlijk is Mike Parker een Brit - geen ander land heeft zo'n rijk aanbod aan kaarten dan het Verenigd Koninkrijk, "ever since, in fact, we started needing maps in order to go and rough up bits of the rest of world and declare them to be ours." Natuurlijk is er de Ordnance Survey, die het Britse eiland voorziet van onbetwist de beste topografische kaarten ter wereld. Maar ook de Hereford Mappa Mundi, de Times Atlas of the World, Harry Beck's schematische kaart van de Londense Underground, Alfred Wainwrights Pictorial Guides to the Lakeland Fells en de London A-Z zijn allemaal iconen van de cartografie.

Map Addict trekt ook wel af en toe de weide wereld in. Mike Parker besteedt zelfs de volle drie pagina's aan Baarle, "Europe's wonkiest border". Maar redelijke vertrouwdheid met de Britse geografie is toch wel vereist om de auteur te volgen in zijn enthousiasme over Spurn Head, The Wash, de Winchester bypass, Dungeness en de Cerne Giant. Die laatste is overigens best wel het bekijken waard, lijkt mij. De komische phallusreus is al zeker sinds 1694 in de heuvel gekerft, want toen noteerde de plaatselijke koster de kost van drie shilling in zijn boekhouding "for repaireing of ye Giant". Helaas is Dorset nu niet meteen bij de deur, maar ik moet toch echt wel ooit eens tijd maken om de Cerne Giant in levende lijve te gaan aanschouwen.

Map Addict gaat soms een beetje vervelen, wanneer Mike Parker uitvoerig irrelevante persoonlijke belevenissen begint te verhalen, in een wat geforceerde stijl die getuigt van een obsessief gebruik van synoniemenwoordenboeken en zegswijzengidsen. Gelukkig staat het boek ook vol met interessante weetjes (wist je dat in de Middeleeuwen kaarten conventioneel met het oosten bovenaan werden gemaakt en dat het woord oriëntatie daarvan komt?) en met feiten die je voortdurend aansporen om meer informatie en afbeeldingen op internet te zoeken.

Daarbij is het bijzonder boeiend - zeg maar verslavend - dat kaarten van Ordnance Survey gratis op internet te bezichtigen zijn. OS heeft een eigen kaartviewer, maar ik gebruik liever streetmap.co.uk vanwege de slimme zoekfunctie en het grotere kaartvenster. Recent heeft OS ook een API voor hun kaarten gelanceerd: OS OpenSpace. Daarmee kan iedereen eigen applicaties creëren die gebruik maken van de OS topografische kaarten. Ikzelf kan daar meteen volop van gebruik maken, want ik ben verkozen tot de nieuwe web sec van de Leeds University Union Hiking Club. Mijn hoofd zit al vol plannen voor een interactieve database van wandelroutes en dergelijke. De digitale OS kaarten vullen alleszins een gat in de markt dat nog leeg gelaten werd door Google. Hoe heerlijk OS OpenSpace en de Google Maps API elkaar nu kunnen aanvullen, wordt perfect geïllustreerd door de applicatie Where's the path.

De rest van de wereld heeft niet zo'n goede digitale beschikbaarheid van z'n topografische kaarten, maar toch zijn er steeds meer geografische diensten die hun kaarten online beschikbaar stellen, ook het Nationaal Geografisch Instituut van België. Al die verschillende kaarten zijn echter meestal heel goed verstopt op het web. Hier een overzicht van wat ik kon vinden:

• Australië
• België
• Canada
• Denemarken
• Finland
• Frankrijk (Selecteer CARTES -> cartes IGN)
• Ierland
• IJsland (Niet echt topografisch, maar ten minste met hoogtelijnen)
• Italië (Kies een IGN kaart en klik op "disegna mappa")
• Luxemburg
• Nederland (Selecteer "Kadaster")
• Nieuw-Zeeland
• Noorwegen
• Oostenrijk
• Spanje (en Andorra) (Catalonië in detail)
• Portugal
• Tsjechië (Selecteer Turistická)
• Verenigd Koninkrijk
• Verenigde Staten
• Zweden (Selecteer gebied en klik Öppna tittskåp)
• Zwitserland (alternatief)

Opvallend afwezig in dit lijstje is Duitsland. Van Duitsland zijn er geen goede intregrale topografische kaarten te vinden op het internet, al zijn er wel enkele Bundesländer die hun steentje bijdragen, zoals Nordrhein-Westfalen, Rheinland-Pfalz en Bayern.

P.S.: Catracho in de kijker is Edgar Álvarez, een bliksemsnelle rechtsbuiten. Álvarez verhuisde in 2003 van Honduras naar de Italiaanse competitie. Momenteel staat hij met Bari tiende in de Serie A.

Het is natuurlijk gemakkelijk om over het hoofd te zien dan Leeds ook wel belangrijke troeven heeft over Cambridge. De wekelijkse five-a-side voetbal onder wiskunde-postgraduates, de dvd-collectie van de universiteitsbib en de nabijheid van de Yorkshire Dales bijvoorbeeld. Maar Cambridge is toch wel echt een andere wereld dan Leeds en is zelfs op zichzelf gewoon een unieke stad. De majestueuze architectuur van de colleges, de groene greens, de talrijke fietsers, ach, zelfs de Big Issue-verkopers en de immer in de weg lopende toeristen; ze bespelen allemaal het plaatsje in mijn hart dat Cambridge toch wel veroverd heeft. En dan is er natuurlijk het Centre for Mathematical Sciences, met z'n gekke torentjes, de kleurencodering van de stoelen van de verschillende Meeting Rooms, de onuitputbare bibliotheek, de cafetariatafels waar je met markeerstift op kunt schrijven, de tuin op het dak! Geen enkele Mathsworld op de wereld komt ook maar tot aan de knieën van het CMS.

Daar in het CMS vond dus van donderdag tot zaterdag de Young Researchers in Mathematics conferentie plaats. Zoals de naam al doet vermoeden, richt de conferentie zich vooral op doctoraatsstudenten en de atmosfeer is dan ook bijzonder ontspannen. Iedereen krijgt de kans om een voordracht te geven en daar moet niet eens een originele bijdrage van jezelf in zitten. Bovendien was de conferentie vrij goedkoop; gezien de onuitputbare hoeveelheid gratis pizza, bier en wijn was deelname zelfs profitable te noemen. Een kleine tweehonderd jonge wiskundigen waren present, de meerderheid uit Engeland, maar de rest van de wereld was ook goed vertegenwoordigd. De nochtans erg zeldzame Belgische logici waren zelfs met z'n drieën vertegenwoordigd: Michiel De Smet uit Gent, Damien Servais uit Louvain en mezelf.

Ik gaf zelf een presentatie op donderdag, over het Entscheidungsproblem. Dat ging vrij goed. Ik had een relatief groot publiek (een 25-tal mensen), waarschijnlijk dankzij een populaire combinatoriek-voordracht voor mij (veel toehoorders bleven plakken) en omdat het de eerste dag was (iedereen zat nog fris genoeg om veel lezingen bij te wonen). De andere sprekers in de "grondslagen van de wiskunde"-sessie moesten het op vrijdag met minder dan de helft van mijn publiek stellen.

Zaterdagochtend deed het gerucht de ronde dat het station van Cambridge in brand stond en dat iedereen die met de trein naar huis moest een andere oplossing zou moeten vinden. Gelukkig bleek dat niet helemaal waar. Het station was op zaterdagochtend inderdaad volledig gesloten wegens brand, maar het vuur teisterde een naburig gebouw, niet het station zelf. In de namiddag kon ik gelukkig zonder problemen de trein naar Leeds nemen. Maar niet zonder eerst nog eens geprofiteerd te hebben van de boekenwinkels van Heffers en Cambridge University Press, van de muziekwinkel Fopp en van de goedkope outdoorwinkel Mountain Warehouse. Opnieuw: Leeds mag dan wel qua shopping veel meer te bieden hebben dan Cambridge, maar Cambridge weet zijn uniciteit toch op elk vlak wel in de verf te zetten.

P.S.: Honduras-speler van vandaag is een bekend gezicht in België: Anderlecht-verdediger Víctor Bernárdez. Bij Anderlecht zit hij tegenwoordig vooral op de bank, maar op het WK zal Bernárdez een van de weinige vertegenwoordigers van de Belgische competitie zijn. Hoewel hij verdediger is, scoorde hij al wel twee keer voor paarswit: tegen Mons in de competitie en tegen Zagreb in de Europa League.

Glenridding is een ideale uitvalsbasis voor Helvellyn, met 950 meter de op twee na hoogste top van Engeland. Dat is dan ook waar we op zaterdag naartoe trokken. Eens boven 700 meter lag er een alles bedekkende laag sneeuw, maar langs het goed belopen, niet-te-steile pad was het gelukkig geen probleem om de beklimming zonder crampons en ice axe te ondernemen. Na eerst de in mist gehulde top van Raise beklommen te hebben, zetten we ons neer voor het middageten, met een uitzicht dat eerst spectaculair maar als snel behoorlijk schrikwekkend was. Immers: nauwelijks zaten we neer, of enkele van mijn wandelgenoten zagen een menselijke figuur naar beneden tuimelen van de steile, besneeuwde bergflank (Swirral Edge omlaag naar Brown Cove) aan de andere kant van de vallei, minstens 100m omlaag tot hij (eigenlijk "zij", zou later blijken) eindelijk tot stilstand kwam. Ikzelf heb de val niet gezien, maar dat het ernstig was, was meteen duidelijk. Van onze positie waren we echter machteloos, wij hadden dan wel een goed uitzicht op de bergflank, maar dichterbij komen was onmogelijk en gsm-signaal hadden we niet, dus er zat niets anders op dan toe te kijken. Gelukkig zagen we het slachtoffer bewegen. Ook was er een grote groep van "search and rescue" honden en hun begeleiders op training in de omgeving - we hadden hen 's ochtends al zien vertrekken van bij onze hut - en het duurde dan ook slechts minuten voor er bekwame eerste hulp ter plaatse was.

De reddingswerkers van Patterdale Mountain Rescue waren nog steeds aan het toestromen toen we onze lunch beëindigden en maar verder trokken naar de top van Helvellyn. Daar hadden we veel geluk, want die dag kwam Helvellyn maar een uurtje onder de wolken vandaan, en dat wat juist toen wij er stonden. We hadden over het hele weekend veel geluk met het weer: er was weliswaar een strakke, ijskoude wind, maar de Engelse regen bleef afwezig en de uitzichten waren verbluffend.

Van de top van Helvellyn keerden we via dezelfde weg terug; de alternatieve routes waren door de winterse toestanden niet begaanbaar zonder de nodige uitrusting en ervaring - dat hadden we ook al beslist voor we het ongeval zagen gebeuren. Zo kwamen we terug bij onze lunchplek, perfect op tijd om de climax van de reddingsoperatie te zien. In de tussentijd was het slachtoffer gestabiliseerd en klaar om naar het ziekenhuis vervoerd te worden. Daarvoor werd een Sea King helikopter van de Royal Air Force opgeroepen. Die probeerde verschillende keren tot bij het slachtoffer te vliegen, geholpen door oranje rooksignalen vanaf de grond, maar blijkbaar was de helling te steil of de wind te sterk. De helikopter landde dan maar lager in de vallei, bij Brown Cove en de reddingswerkers begonnen aan de moeilijke taak om de brancard met het slachtoffer voorzichtig en gecontroleerd over de sneeuw naar beneden te laten glijden. Die opdracht werd zeer efficiënt afgewerkt en iets minder dan twee uur na het ongeval was de gevallen wandelaar op weg naar het ziekenhuis. Ik heb een hele hoop foto's gemaakt van de reddingsoperatie en het Patterdale Mountain Rescue Team heeft een kort bericht over het ongeval op hun website geplaatst.

Onze zondag in het Lake District bracht heel wat minder opschudding, maar we maakten toch nog een mooie wandeling aan de andere kant van het meer Ullswater, met een beklimming van Place Fell. Place Fell is met 657m niet bijzonder hoog, maar biedt toch een indrukwekkend uitzicht en enkele spectaculaire rotsformaties op de top. Zo kwam er een mooi slot aan een vermoeiend maar memorabel weekend in de Lakes.

P.S.: Catracho in de schijnwerpers is Wilson Palacios, centrale middenvelder bij Tottenham Hotspur. De Spurs zijn met een vierde positie in de Premier League een kandidaat voor de Champions League volgend jaar en Palacios is een van de sleutelfiguren in dat succes. Ook in het Hondurese nationale elftal is hij onmisbaar. Net als de hele familie overigens, want broer Johnny maakte (weliswaar vanop de bank) ook deel uit van het team dat twee weken geleden in Turkije speelde, broer Jerry heeft 11 caps, 4 goals and counting voor Honduras en ook broer Milton behaalde 14 caps van 2003 tot 2006. (Er is ook een Carlos Palacios, maar hij is geen familie.) De vijfde en jongste broer, Edwin Palacios, werd in 2007 in Honduras gekidnapt en ondanks de betaling van losgeld, bleef hij vermist tot zijn dode lichaam in 2009 gevonden werd. Deze tragische gebeurtenissen schijnen Wilson Palacios nog sterker gemaakt te hebben. Zijn eerste goal in de Premier League, vorige zomer tegen Hull, droeg hij op aan zijn vermoorde broer.

De Beatles mogen dan wel de grootste attractie zijn in Liverpool, er zijn een hele hoop betere redenen om eens naar de stad te trekken, bijvoorbeeld de twee kathedralen. Zowel de Anglicaanse als de Katholieke kathedraal zijn vrij nieuw (respectievelijk afgewerkt in 1978 en 1967), maar het onderscheid in stijl is hemelsbreed. The Anglicaanse kathedraal is een neogotische reus, die niet misstaat naast andere beroemde Engelse kathedralen zoals St. Paul's en York Minster. Volgens de eigen website is Liverpool Cathedral de op vier na grootste kathedraal ter wereld, al is mij niet helemaal duidelijk welke maat men daarbij gebruikt. Bovenop de toren heb je een prachtig uitzicht over Liverpool:

Klik voor grotere versie.

De Katholieke kathedraal (ook gekend als Liverpool Metropolitan Cathedral) daarentegen werd ontworpen door Frederik Gibbert, die ook onder andere de terminals van Heathrow en de electriciteitscentrale van Didcot op zijn naam heeft staan. Niet meteen de meest evidente architectenkeuze voor een kathedraal dus, en de Metropolitan Cathedral is dan ook een futuristische, tipi-vormige constructie. Het uiterlijk geeft een vreemde en ietwat misplaatste indruk, maar binnen is de kathedraal verbazingwekkend knus en sfeervol, met het altaar in het middelpunt van de cirkelvormige zaal. Ook interessant is de moderne benadering van het glasraam, dat hier niet zozeer als decoratie of als afbeelding van Bijbelse taferelen gebruikt wordt, maar wel een onmisbare bijdrage levert aan de sfeer in de kerk door al het binnenvallende licht op diverse manieren te kleuren.

Wat heeft Liverpool verder nog te bieden? De grootste Chinese poort buiten China bevind zich in Liverpool, net als een pub (de Philharmonic) waarvan de herentoiletten beschermd erfgoed zijn; blijkbaar komen er ook regelmatig vrouwen binnenlopen om er foto's te nemen! Er is ook een netwerk van tunnels die in de vroege 19de eeuw gebouwd werden in opdracht van Joseph Williamson, maar niemand weet waarom. Sommigen denken dat Williamson de werkloosheid wou bestrijden door nutteloze tunnels te laten graven; anderen vermoeden dat de tunnels als schuiloord moesten dienen voor bij het einde van de wereld.

Het centrum van Liverpool biedt ook meer conventionele attracties, met name de moderne shoppingwijk Liverpool One en een hele boel (meestal gratis) musea. Natuurlijk is er een Beatles-museum, maar ook bijvoorbeeld het Merseyside Maritime Museum over Liverpool als havenstad en het International Slavery Museum gedenkt de vele slaven die in Liverpool op de boot richting Amerika werden gezet. Voor kunstliefhebbers is er onder meer Tate Liverpool, het kleine broertje van Tate Modern in Londen, en de gezellige Walker Gallery. En daarmee is de lijst lang niet ten einde. Liverpool was niet voor niets culturele hoofdstad van Europa in 2008.

P.S.: Honduras heeft werk aan de winkel, na een vriendschappelijke 2-0 nederlaag in Turkije, waar Los Catrachos geen goede indruk maakten: te traag, niet georganiseerd, geen agressiviteit, niet precies genoeg. "We speelden tegen een uitstekende ploeg die ons veel zaken heeft bijgebracht; ze waren agressief en gaven geen enkele kans weg," aldus coach Reinaldo Rueda.

Nu zijn we zeven jaar later, en Admiral Freebee heeft net hun vierde album uitgebracht. Het is getiteld The Honey & The Knife en momenteel kan je het volledige album online beluisteren op de fantastische 3VOOR12 Luisterpaal. Ik ben al lang niet meer de Admirals grootste fan, al geniet ik nog wel met harte van bijvoorbeeld het ruwe "lifts you up/drags you down" in het nummer "The Art of Walking Away", een nieuw hoogtepunt in het werk van Admiral Freebee. Ook heeft een officiële website heeft mijn fansite grotendeels overbodig gemaakt.

Het enige onderdeel van mijn fansite dat ik nog up to date hou, is de songtekstensectie. De booklets bij de albums van Admiral Freebee bevatten geen lyrics, dus hou ik mij er al vier albums lang mee bezig om zelf transcripties te maken, geholpen door bezoekers die mij vele verbeteringen en aanvullingen sturen. Lyrics-websites over de hele wereld hebben hun Admiral Freebee-teksten van mijn website gehaald. Ook voor het nieuwe The Honey & The Knife heb ik reeds de teksten op mijn site gezet, zij het nog met veel vraagtekens. Als je zelf aanvullingen hebt, stuur ze dan zeker op naar mij, dan doe ik de nodige aanpassingen. Ook kan ik zelf het album nog niet te pakken krijgen - hier in Engeland ligt het niet in de rekken - dus misschien kan iemand die het album gekocht heeft eens kijken of er toch geen officiële songteksten bijzitten? Als dat toch zo is, sta ik namelijk goed voor schut met mijn gebrekkige transcripties.

P.S.: Honduras sterspeler voor deze week is Maynor Figueroa. Hij speelt als verdediger bij Wigan Atletic in de Engelse Premier League. Je kent hem waarschijnlijk nog wel van zijn goal in december tegen Stoke, een vrije trap vanaf de eigen helft! In een FIFA-interview klinkt hij erg strijdvaardig: "We have our own style, which works, and we're not going to change now. Nobody prepares just to lose. We want to win and we'll fight to the death to achieve it."

"Wait a minute, I am just about to be brilliant."

Singin' in the Rain is een kleurrijke muzikale komedie die verhaalt hoe Hollywood eind jaren '20 overschakelt van stille film op geluid. Die overgang gaat niet voor elk productiehuis even vlot, zeker als je steractrice een akelig krassende stem heeft. De humor die hieruit voortvloeit is onweerstaanbaar en schetst een karikatuur van Hollywood die anno 2010 nog steeds bijzonder accuraat is.

"Hey Joe, get me a tarantula!"

De muziek voor Singin' in the Rain werd al geschreven vóór het scenario, wat je vooral merkt aan de "Broadway Melody" die niet in de verhaallijn past en die ervoor zorgt dat het slot van de film wat lang op zich laat wachten. Maar ook die losse nummers brengt Singin' in the Rain met stijl en entertainment. Het is geen wonder dat onder andere het American Film Institute Singin' in the Rain beschouwt als beste musicalfilm aller tijden.

"Moses - supposes - his toeses - are roses - but Moses - supposes - erroneously."

P.S.: Honduras stervoetballer van de dag is Julio César "Rambo" de Léon. Rambo speelt momenteel in Italië bij Torino F.C. en is al sinds 1999 een vaste waarde in het nationaal elftal. Rambo is de vrijetrapspecialist van Honduras. Kijk maar eens naar zijn goal van enkele maanden geleden in de kwalificatiewedstrijd tegen de Verenigde Staten.

Oneindigheid is een bijzonder moeilijk concept om aan de man te brengen zonder in pseudofilosofische onzin te vervallen. Horizon begon gelukkig met uitgebreid te duiden dat oneindigheid "a very slippery concept" is. Dat bijvoorbeeld de even getallen dan wel een strikte deelverzameling vormen van de natuurlijke getallen, maar dat je niettemin een één-op-één-verband tussen beide verzamelingen kunt leggen (Galileo's paradox). Ook geeft Horizon een erg mooie opvoering van Hilberts Hotel, met de Londonse wiskunde Peter Cameron in de hoofdrol. Cameron schreef overigens op zijn blog uitgebreid over de opnames.

Dan slaat Horizon helaas de eigen waarschuwingen in de wind en begint men in het wilde weg veronderstellingen te maken over multiversums en dergelijke. Ik citeer:

"In an infinite universe, anything that's possible has to happen. Even somethings as unlikely as a monkey typing the complete books of Shakespeare."

Waarom impliceert een oneindig universum dat álles erin moet gebeuren? Een oneindige verzameling van natuurlijke getallen moet toch ook niet álle natuurlijke getallen bevatten, zoals men eerder in de uitzending nog aanhaalde met de even getallen.

De claim dat onder oneindig veel apen er zeker één moet zijn die Hamlet typt, is ook onzin. Apen typen immers geen willekeurige tekens. Zelfs mensen kunnen dat niet. Ik herinner me een anekdote uit Simon Singhs "Code Book", over sleutels voor geheime codes die vroeger gegenereerd werden door typisten met de opdracht willekeurigen letters te typen. De typisten hadden echter de onbewuste neiging om afwisselend met de linker- en de rechterhand een toets in te drukken. Daardoor waren de resulterende sleutels verre van willekeurig en dit maakte het aanzienlijk gemakkelijker om de geheime code te breken.

Bij apen is de situatie nog veel erger. In 2003 voorzag met een aantal apen in de zoo van het Zuid-Engelse Paignton met een schrijfmachine. De apen "only succeeded in partially destroying the machine, using it as a lavatory, and mostly typing the letter "s"." Kortom: apen zijn geen randon number generators en zelfs met oneindig veel apen is de kans nog steeds nihil dat er een ooit Shakespeare zal naschrijven.

Horizon is echter nog niet tevreden met literaire apen en begin te berekenen hoe ver je (in een oneindig heelal) zou moeten reizen om een exacte kopie van ons waarneembaar universum (atoom per atoom) aan te treffen. Horizon maakt zich ronduit belachelijk met die berekening, die niet alleen berust op een aantal absurde veronderstellingen, maar ook grove wiskundige fouten bevat. Het ergst stoort mij echter dat Horizon bij alle berekeningen zonder morren een uniforme kansverdeling beschouwd. Alsof het bijvoorbeeld even waarschijnlijk is om levende organismen aan te treffen op aarde als in de kern van de zon. Je zou voor minder een ultrafinitist à la Doron Zeilberger worden.

Oneindigheid is een concept dat gemakkelijk het hoofd op hol doet slaan. Helaas is ook Horizon daar niet immuun voor gebleken.

P.S.: Honduras wereldkampioen voetbal 2010! Volgens een FIFA-enquête zijn er alvast meer mensen die op een verrassing van Honduras rekenen.

Glee is niet de beste reeks ooit, maar de muziek, de onconventionele personages en het lef om met de glimlach maatschappelijke en emotionele kwesties aan te vallen, geven Glee een universal appeal. Het zou me niets verbazen als men binnen vijftig jaar Glee zal aanhalen als perfecte illustratie voor de huidige jeugdcultuur.

Als Glee je bevalt, onthou dan ook de titel All The Small Things, voor het geval dat die reeks ooit nog eens tevoorschijn komt. All The Small Things is een zesdelige miniserie die vorig jaar op de BBC werd getoond. De reeks, vernoemd naar een Blink 182-lied, brak niet al te veel potten, al zorgde  hun versie van What's My Age Again, een ander Blink 182-nummer, wel voor een kleine internetsensatie. All The Small Things perst de moderne multiculturele samenleving samen in een parochiekoor, een opzet die erg lijkt op die van Glee. Maar All The Small Things is 100% Brits en is dus veel subtieler dan de ongeremde Amerikaanse high schoolwereld van Glee. Een andere sfeer dus, maar All The Small Things is zeker even leuk en doeltreffend als Glee. Helaas zal je het voorlopig alleen met Glee moeten doen, maar als All The Small Things nog eens ooit herhaald wordt, zal ik het zeker laten weten.