De Beatles mogen dan wel de grootste attractie zijn in Liverpool, er zijn een hele hoop betere redenen om eens naar de stad te trekken, bijvoorbeeld de twee kathedralen. Zowel de Anglicaanse als de Katholieke kathedraal zijn vrij nieuw (respectievelijk afgewerkt in 1978 en 1967), maar het onderscheid in stijl is hemelsbreed. The Anglicaanse kathedraal is een neogotische reus, die niet misstaat naast andere beroemde Engelse kathedralen zoals St. Paul's en York Minster. Volgens de eigen website is Liverpool Cathedral de op vier na grootste kathedraal ter wereld, al is mij niet helemaal duidelijk welke maat men daarbij gebruikt. Bovenop de toren heb je een prachtig uitzicht over Liverpool:

Klik voor grotere versie.

De Katholieke kathedraal (ook gekend als Liverpool Metropolitan Cathedral) daarentegen werd ontworpen door Frederik Gibbert, die ook onder andere de terminals van Heathrow en de electriciteitscentrale van Didcot op zijn naam heeft staan. Niet meteen de meest evidente architectenkeuze voor een kathedraal dus, en de Metropolitan Cathedral is dan ook een futuristische, tipi-vormige constructie. Het uiterlijk geeft een vreemde en ietwat misplaatste indruk, maar binnen is de kathedraal verbazingwekkend knus en sfeervol, met het altaar in het middelpunt van de cirkelvormige zaal. Ook interessant is de moderne benadering van het glasraam, dat hier niet zozeer als decoratie of als afbeelding van Bijbelse taferelen gebruikt wordt, maar wel een onmisbare bijdrage levert aan de sfeer in de kerk door al het binnenvallende licht op diverse manieren te kleuren.

Wat heeft Liverpool verder nog te bieden? De grootste Chinese poort buiten China bevind zich in Liverpool, net als een pub (de Philharmonic) waarvan de herentoiletten beschermd erfgoed zijn; blijkbaar komen er ook regelmatig vrouwen binnenlopen om er foto's te nemen! Er is ook een netwerk van tunnels die in de vroege 19de eeuw gebouwd werden in opdracht van Joseph Williamson, maar niemand weet waarom. Sommigen denken dat Williamson de werkloosheid wou bestrijden door nutteloze tunnels te laten graven; anderen vermoeden dat de tunnels als schuiloord moesten dienen voor bij het einde van de wereld.

Het centrum van Liverpool biedt ook meer conventionele attracties, met name de moderne shoppingwijk Liverpool One en een hele boel (meestal gratis) musea. Natuurlijk is er een Beatles-museum, maar ook bijvoorbeeld het Merseyside Maritime Museum over Liverpool als havenstad en het International Slavery Museum gedenkt de vele slaven die in Liverpool op de boot richting Amerika werden gezet. Voor kunstliefhebbers is er onder meer Tate Liverpool, het kleine broertje van Tate Modern in Londen, en de gezellige Walker Gallery. En daarmee is de lijst lang niet ten einde. Liverpool was niet voor niets culturele hoofdstad van Europa in 2008.

P.S.: Honduras heeft werk aan de winkel, na een vriendschappelijke 2-0 nederlaag in Turkije, waar Los Catrachos geen goede indruk maakten: te traag, niet georganiseerd, geen agressiviteit, niet precies genoeg. "We speelden tegen een uitstekende ploeg die ons veel zaken heeft bijgebracht; ze waren agressief en gaven geen enkele kans weg," aldus coach Reinaldo Rueda.

"Wait a minute, I am just about to be brilliant."

Singin' in the Rain is een kleurrijke muzikale komedie die verhaalt hoe Hollywood eind jaren '20 overschakelt van stille film op geluid. Die overgang gaat niet voor elk productiehuis even vlot, zeker als je steractrice een akelig krassende stem heeft. De humor die hieruit voortvloeit is onweerstaanbaar en schetst een karikatuur van Hollywood die anno 2010 nog steeds bijzonder accuraat is.

"Hey Joe, get me a tarantula!"

De muziek voor Singin' in the Rain werd al geschreven vóór het scenario, wat je vooral merkt aan de "Broadway Melody" die niet in de verhaallijn past en die ervoor zorgt dat het slot van de film wat lang op zich laat wachten. Maar ook die losse nummers brengt Singin' in the Rain met stijl en entertainment. Het is geen wonder dat onder andere het American Film Institute Singin' in the Rain beschouwt als beste musicalfilm aller tijden.

"Moses - supposes - his toeses - are roses - but Moses - supposes - erroneously."

P.S.: Honduras stervoetballer van de dag is Julio César "Rambo" de Léon. Rambo speelt momenteel in Italië bij Torino F.C. en is al sinds 1999 een vaste waarde in het nationaal elftal. Rambo is de vrijetrapspecialist van Honduras. Kijk maar eens naar zijn goal van enkele maanden geleden in de kwalificatiewedstrijd tegen de Verenigde Staten.

Oneindigheid is een bijzonder moeilijk concept om aan de man te brengen zonder in pseudofilosofische onzin te vervallen. Horizon begon gelukkig met uitgebreid te duiden dat oneindigheid "a very slippery concept" is. Dat bijvoorbeeld de even getallen dan wel een strikte deelverzameling vormen van de natuurlijke getallen, maar dat je niettemin een één-op-één-verband tussen beide verzamelingen kunt leggen (Galileo's paradox). Ook geeft Horizon een erg mooie opvoering van Hilberts Hotel, met de Londonse wiskunde Peter Cameron in de hoofdrol. Cameron schreef overigens op zijn blog uitgebreid over de opnames.

Dan slaat Horizon helaas de eigen waarschuwingen in de wind en begint men in het wilde weg veronderstellingen te maken over multiversums en dergelijke. Ik citeer:

"In an infinite universe, anything that's possible has to happen. Even somethings as unlikely as a monkey typing the complete books of Shakespeare."

Waarom impliceert een oneindig universum dat álles erin moet gebeuren? Een oneindige verzameling van natuurlijke getallen moet toch ook niet álle natuurlijke getallen bevatten, zoals men eerder in de uitzending nog aanhaalde met de even getallen.

De claim dat onder oneindig veel apen er zeker één moet zijn die Hamlet typt, is ook onzin. Apen typen immers geen willekeurige tekens. Zelfs mensen kunnen dat niet. Ik herinner me een anekdote uit Simon Singhs "Code Book", over sleutels voor geheime codes die vroeger gegenereerd werden door typisten met de opdracht willekeurigen letters te typen. De typisten hadden echter de onbewuste neiging om afwisselend met de linker- en de rechterhand een toets in te drukken. Daardoor waren de resulterende sleutels verre van willekeurig en dit maakte het aanzienlijk gemakkelijker om de geheime code te breken.

Bij apen is de situatie nog veel erger. In 2003 voorzag met een aantal apen in de zoo van het Zuid-Engelse Paignton met een schrijfmachine. De apen "only succeeded in partially destroying the machine, using it as a lavatory, and mostly typing the letter "s"." Kortom: apen zijn geen randon number generators en zelfs met oneindig veel apen is de kans nog steeds nihil dat er een ooit Shakespeare zal naschrijven.

Horizon is echter nog niet tevreden met literaire apen en begin te berekenen hoe ver je (in een oneindig heelal) zou moeten reizen om een exacte kopie van ons waarneembaar universum (atoom per atoom) aan te treffen. Horizon maakt zich ronduit belachelijk met die berekening, die niet alleen berust op een aantal absurde veronderstellingen, maar ook grove wiskundige fouten bevat. Het ergst stoort mij echter dat Horizon bij alle berekeningen zonder morren een uniforme kansverdeling beschouwd. Alsof het bijvoorbeeld even waarschijnlijk is om levende organismen aan te treffen op aarde als in de kern van de zon. Je zou voor minder een ultrafinitist à la Doron Zeilberger worden.

Oneindigheid is een concept dat gemakkelijk het hoofd op hol doet slaan. Helaas is ook Horizon daar niet immuun voor gebleken.

P.S.: Honduras wereldkampioen voetbal 2010! Volgens een FIFA-enquête zijn er alvast meer mensen die op een verrassing van Honduras rekenen.

Glee is niet de beste reeks ooit, maar de muziek, de onconventionele personages en het lef om met de glimlach maatschappelijke en emotionele kwesties aan te vallen, geven Glee een universal appeal. Het zou me niets verbazen als men binnen vijftig jaar Glee zal aanhalen als perfecte illustratie voor de huidige jeugdcultuur.

Als Glee je bevalt, onthou dan ook de titel All The Small Things, voor het geval dat die reeks ooit nog eens tevoorschijn komt. All The Small Things is een zesdelige miniserie die vorig jaar op de BBC werd getoond. De reeks, vernoemd naar een Blink 182-lied, brak niet al te veel potten, al zorgde  hun versie van What's My Age Again, een ander Blink 182-nummer, wel voor een kleine internetsensatie. All The Small Things perst de moderne multiculturele samenleving samen in een parochiekoor, een opzet die erg lijkt op die van Glee. Maar All The Small Things is 100% Brits en is dus veel subtieler dan de ongeremde Amerikaanse high schoolwereld van Glee. Een andere sfeer dus, maar All The Small Things is zeker even leuk en doeltreffend als Glee. Helaas zal je het voorlopig alleen met Glee moeten doen, maar als All The Small Things nog eens ooit herhaald wordt, zal ik het zeker laten weten.

In Engeland moet ik het namelijk met andere bibliotheken stellen, waar natuurlijk ook ontdekkingen te doen zijn, maar die soms ook tekort schieten in vergelijking met de Aarschotse bib. Vorig jaar in Cambridge moest ik het met de universiteitsbibliotheken doen. De openbare bibliotheek werd namelijk gerenoveerd; die werken moesten eigenlijk al vóór mijn komst in Cambridge gedaan zijn, maar uiteindelijk is de Cambridge Central Library pas afgelopen september heropend, te laat om voor mij van nut te zijn. De universiteitsbibliotheken in Cambrige zijn natuurlijk wel second to none. De wiskundefaculteit herbergt de moderne en schitterende Moore Library. De Cambridge University Library is dan weer een gedrocht van een gebouw, maar herbergt wel veel schatten, waaronder een bijzonder aardige collectie Nederlandstalige literatuur, die ik helaas pas laat ontdekte. En ook mijn Darwin College had een vrij kleine doch fijne boekencolletie in haar Study Centre.

Toen ik begin dit jaar naar Leeds kwam, verheugde ik mij erop om terug een openbare bibliotheek te hebben, maar dat viel tegen. De Leeds Central Library is klein, maar dan ook echt klein. De collectie is zonder onderdrijven vijf keer kleiner dan die van de bibliotheek van Aarschot, een stadje met 20 keer minder inwoners. Muziekalbums zijn er wel, maar de keuze is erg gelimiteerd en het leengeld hoog (85p per week per cd). Toegegeven, er zijn veel filialen is de voorsteden die alles bij elkaar wel een degelijke collectie zullen hebben, maar het is toch niet hetzelfde als een grote bibliotheek waarin je je met plezier kunt verdiepen omdat je weet dat er toch nooit een einde komt aan de schatten die je erin ontdekt.

Het gebrek aan een goede muziekbibliotheek is gelukkig ook al anderen opgevallen, want in de zolder van het gebouw van de Leeds University Union (de overkoepelende studentenvereniging) is een music library ondergebracht, die door studenten gerund wordt. De muziekbibliotheek is ondergebracht in een klein kamertje, maar dat is van muur tot muur en van vloer tot plafond volgestouwd met cd's en lp's. Het accent ligt vooral op pop/rock, maar ook andere genres zijn vertegenwoordigd. De collectie sluit erg goed aan bij mijn muzieksmaak; zelfs de Belgen van dEUS zijn vertegenwoordigd. En het ontlenen is gratis eens je een lidgeld van vijf pond en een waarborg hebt betaald! De music library is een weinig gekend en goed verstopt hoekje van de universiteit, maar zeker een van mijn favoriete plekje. Enig minpunt: de music library is enkel tijdens de lesweken open; op dit moment zijn alle undergraduates te druk aan het studeren om hem open te houden helaas.

En dan is er natuurlijk de bibliotheek van de University of Leeds. De wiskundeafdeling volstaat, maar doet me toch soms jaloers terugdenken aan de Moore Library in Cambridge. Nederlandstalige boeken zijn er nauwelijks. Van den Vondel's Lucifer, Multatuli's Max Havelaar, en dan nog een paar andere werken die ik niet kan plaatsen, allemaal verstopt in van die mobiele rekken waartussen je zelf de juiste gang moet openrollen, in een uithoek van de Brotherton Library die slechts door geoefende spoorzoekers te vinden is. In het Frans, Duits en Italiaans zijn er gelukkig wel veel boeiende boeken en kranten te vinden, waarschijnlijk omdat die talen, in tegenstelling tot het Nederlands, wel aan de universiteit gedoceerd worden.

De allergrootste troef van de universiteitsbibliotheek is echter de uitgebreide dvd-collectie, waarin niet alleen alle klassiekers te vinden zijn, maar ook veel recente en anderstalige films. Het uitlenen is gratis; meestal wel voor slechts 24 uur, maar dat volstaat. Ik ben dus volop mijn erbarmelijke filmkennis aan het bijschaven, met prioriteit voor het afgaan van de IMDB top 250 aller tijden.

Ik ben nooit een bijzonder grote filmliefhebber geweest, al heeft het me ooit nooit tegen gestaan om een filmpje mee te pikken. Ik zal echter zelden echt gegrepen worden door een film. Misschien ligt het aan een beperkt inlevingsvermogen en kunnen andere mensen zich gemakkelijk in de huid van de personages laten glijden. Misschien heb ik het gewoon liever als verhalen en karakters dieper en uitgestrekter worden uitgewerkt zoals in een goed boek. Wat de reden ook is, een film moet al erg goed zijn om mij echt te raken. Het is daarom dat ik nu toch even "Das Leben der Anderen" wil vermelden, mijn recentste ontlening uit de universiteitsbibliotheek.

"Das Leben der Anderen" uit 2006 is het filmdebuut van Florian Henckel von Donnersmarck en pakt het moeilijke onderwerp aan van de Stasi-inlichtingendienst in Oost-Duitsland in de jaren '80. De acteurs zijn één met hun personages, de dialogen zijn vlijmscherp, de beelden zijn intrigerend, de soundtrack is meeslepend, de morele kwesties die komen bovendrijven zijn moeilijk vatbaar doch uiterst nijpend, het einde is ingetogen doch warm en hoopgevend. Beter dan dat kan ik ook niet in woorden vatten waarom "Das Leben der Anderen" mij zo begeesterd heeft; een carrière als filmrecensent is echt niet voor mij weggelegd. Gelukkig heb ik reeds een hele rol volgeschreven over bibliotheken, dus ik kan het kort houden: "Das Leben der Anderen" is een absolute aanrader!

Take that anale driehoek.

Klik voor grotere versie.

Ik heb een klacht gestuurd naar busmaatschappij First. In een standaardbrief heeft men me geantwoord: "We are looking into the matters highlighted." De diplomatische toon van die zin doet echter exact het tegengestelde vermoeden...

Scène 2, even later in de Morrisons supermarkt: Ik zie scampi's in de aanbieding: één kopen één gratis. Interessant. Ik leg twee zakjes in mijn mandje. Bij het afrekenen valt het totaalbedrag mij tegen. Ik kijk het kasticket na en stel vast dat beide zakjes scampi's mij zijn aangerekend. Als ik erover klaag, blijkt dat ik de aanbieding verkeerd gelezen heb. Het is niet "buy 1, get 1 free", maar "buy 1, get 2 free"! Maar dan moet je er ook werkelijk drie kopen. De oplossing: voor niets een extra zakje scampi's gaan halen, en dan bij customer service de prijs van een zakje terugbetaald krijgen!

Af en toe ervaar ik ook nog wel eens een cultuurschokje hier in Engeland. Zo was ik op zoek naar nieuwe washandjes. Ik had er twee mee uit België, maar het ene is op mysterieuze wijze verdwenen en het andere is wat versleten. Maar zoals ik vorig jaar heel Cambridge vergeefs heb afgezocht naar cursuspapier met lange ruitjes, heb ik nu zonder succes heel Leeds afgelopen zonder een washandje te vinden. Ze kennen het niet in Engeland, ze hebben er zelfs geen woord voor! Hoe kan men zoiets essentieels voor de persoonlijke verzorging missen hier? Het moeten allemaal viezeriken zijn, die Engelsen, een andere verklaring heb ik niet...

En nu ik toch ergernissen op een rijtje aan het zetten ben, moet ik toch ook het feit vermelden dat in Woodhouse geen huis veilig is voor inbraak, tenzij er een ijzeren hek voor de voordeur is bevestigd. Voor onze deur is er inmiddels ook een hek geïnstalleerd, dus we zijn weer iets beter beveiligd. Maar het geeft toch geen goed gevoel dat zo'n grove maatregelen noodzakelijk zijn.

Misschien is er toch nog hoop dat mijn gestolen laptop en fototoestel plots terug verschijnen. Het Nieuwsblad bericht namelijk over Aarschot:

In augustus stelde de politie een daling van het aantal inbraken vast met liefst 105 procent ten opzichte van augustus vorig jaar.

Dat is dus een negatief aantal inbraken in augustus dit jaar? Dus dieven die gestolen goederen terug komen brengen? Een andere betekenis kan ik hier niet aan geven. Laat ons hopen dat het waar is.

Marsepein
Pepernoten, pepernoten, pepernoten, pepernoten
Speculaas
Pepernoten, pepernoten, pepernoten, pepernoten
Suikergoed
Pepernoten, pepernoten, pepernoten, pepernoten
Taai, taai, taai taai, taai taai
Pepernoten, pepernoten, pepernoten, pepernoten

Les voor volgend jaar: op tijd drie kilo speculazen Sinterklazen en de dvd's van "Dag Sinterklaas" naar Leeds laten sturen.

Langs de andere kant heb ik zondag wel mijn eerste Belgen sinds drie maanden geleden ontmoet, Els en Marie, twee Leuvense erasmussers die Geschiedenis studeren. Het was heel plezant om eens in het Vlaams te kunnen klappen over de verschillen tussen Leuven en Leeds, en om onze ervaringen te vergelijken.

In other news: ik heb eindelijk eens de Cambridge-episode van mijn autobiografie bij elkaar geschreven. Enjoy!

De laptop was meer dan vier jaar oud en dus niet al te veel meer waard. Bovenal had ik slechts twee weken eerder nog een volledige backup gemaakt, dus ik ben nauwelijks iets waardevols kwijtgeraakt. Enkel wat foto's zijn verloren. Foto's van mijn bezoek aan de beroemde ruïnes van Kirkstall Abbey, net buiten Leeds. En ook foto's van Bonfire Night, de herdenking op 5 november van Guy Fawkes' verijdelde aanslag op de Houses op Parliament in 1605. Of nu eigenlijk de aanslag, dan wel het mislukken ervan wordt gevierd, lijkt niemand nog te weten. Maar in elk geval steekt men een hoop vuurwerk af en maakt men grote bonfires (vreugdevuren). Bij de officiële bonfires wordt je wegens Health and Safety door dranghekken op een halve mijl afstand gehouden. In het lokale parkje had men echter op eigen initiatief een bonfire opgezet, waar je wel dicht genoeg kon naderen om de heerlijke warmte te voelen. Daar had ik enkele erg mooie foto's gemaakt, met vlammen reflecterend in de vensters van de huizen, alsof het er binnen brandde, enzo. Maar die zijn dus voorgoed verloren. Naja. Wie beter dan Carl Friedrich Gauss om zoiets te relativeren:

[...] der Mann hinter dem Holzkasten zischte: Jetzt!

Humboldt erstarrte. Das sei Herr Daguerre, flüsterte er, ohne die Lippen zu bewegen. Ein Schützling von ihm, der an einem Gerät arbeite, welches den Augenblick auf eine lichtempfindliche Silverjodidschicht bannen und der fliehender Zeit entreißen werde. Bitte auf keinen Fall bewegen.

Gauß sagte, er wolle nacht Hause.

Nur einen Augenblick, flüsterte Humboldt, fünfzehn Minuten etwa, man sei schon recht weit fortgeschritten. Vor kurzem habe es noch viel länger gedauert. [...]

Gauß stöhnte und riß sich los.

Ach nein, rief Humboldt.

Daguerre stampfte mit dem Fuß auf. Jetzt sei der Moment für immer verloren!

Wie alle anderen, sagte Gauß ruhig. Wie alle anderen.

Dit citaat komt uit Daniel Kehlmanns boek "Die Vermessung der Welt", een gefictionaliseerde dubbelbiografie van de wiskundige Carl Friedrich Gauss en de natuurkundige/ontdekkingsreiziger Alexander von Humboldt, die 200 jaar geleden elk op hun eigen manier de wereld probeerden te begrijpen en te meten. "Die Vermessung der Welt" is in Duitsland een van de best verkochte boeken van de afgelopen jaren. En hoewel soms wat inside-kennis over de Duitse geschiedenis en cultuur nodig is om alle verwijzingen te begrijpen, is het boek een absolute aanrader. Het volgende citaat zou ik wel boven mijn bureau willen hangen:

Rechne etwas, sagte der Herzog.

[...]

Mit Verlaub, sagte Zimmermann, da liege ein Mißverständnis vor. Der jonge Mann sei kein Rechenkünstler. Im Gegenteil, er sei nicht einmal sehr gut im Rechnen. Doch Mathematik habe, wei Seine Hoheit natürlich wisse, nichts mit Additionskunst zu tun.

Verderop verzamelt Humboldt in Latijns-Amerika bewijzen voor de continentendrift:

[Humboldt studierte] die Bilder von Sonnen, Monden und kompliziert gerollten Schlangen, die fast hundert Meter über dem Fluß in den Fels geritzt waren.

Früher müsse das Wasser höher gestanden haben, sagte der Soldat.

So hoch nicht, sagte Humboldt. Offenbar seien die Felsen niedriger gewesen. [...]

Oder fliegende Menschen, sagte der Soldat.

Humboldt lächelte.

Viele Wesen flögen, sagte der Soldat, und keiner finde etwas dabei. Hingegen habe noch niemand gesehen, wie ein Berg sich aufrichte.

Menschen flögen nicht, sagte Humboldt. Selbst wenn er es sähe, würde er es nicht glauben.

Und das sei dann Wissenschaft?

Ja, sagte Humboldt, genau das sei Wissenschaft.

Kehlmann grijpt met beide armen de vrijheid die de fictie hem geeft. Helemaal dolletjes wordt het wanneer hij zijn personages subtiele verwijzingen naar het boek zelf in de mond legt.

[...] die erbärmliche Zufälligkeit der Existenz, daß man in einer bestimmten Zeit geboren und ihr verhaftet sei, ob man wolle oder nicht. Es verschaffe einem einen unziemlichen Vorteil vor der Vergangenheit und mache einen zum Clown der Zukunft. [...] Sogar ein verstand wie der seine, sagte Gauß, hätte in frühen Menschheitsaltern oder an den Ufern des Orinoko nichts zu leisten vermocht, wohingegen jeder Dummkopf in zweihundert Jahren sich über ihn lustig machen und absurden Unsinn über seine Person erfinden könne.

Kehlmann is zelfs zelfingenomen genoeg om Daguerre het volgende over Humboldt te laten zeggen:

Sein lang erwarteter Reisebericht habe das Publikum enttäuscht: Hunderte Seiten voller Meßergebnissen, kaum Persönliches, praktisch keine Abenteuer. Ein tragischer Umstand, der seinen Nachruhm schmälern werde. Ein berühmter Reisender werde nur, wer gute Geschichten hinterlasse. Der arme Mann habe einfach keine Ahnung, wie man ein Buch schreibe!

"Die Vermessung der Welt" is in het Nederlands vertaalt als "Het Meten van de Wereld".

"We waren echter in shock toen we er achter kwamen dat er helemaal geen mannen bestaan die niet naar porno kijken", aldus een teleurgestelde professor.

Vorig jaar in Cambridge heb ik een rekening geopend bij Barclays. Daar werd ik in eerste instantie ontvangen door een erg enthousiaste kerel die zelf twee woordjes Nederlands uit zijn mouw toverde. Achter het lachend gezicht zaten echter weinig hersenen, want wanneer ik later op de afspraak kwam om mijn rekening op te zetten, bleek zowat elk kleinste bitje informatie dat hij mij gegeven had, volledig fout of niet op mij van toepassing te zijn. Zo had hij mij een boekje gegeven met alle mogelijke types van rekeningen, maar uiteindelijk kwam ik als internationale student enkel in aanmerking voor een nietig basispakket. Daarbij kreeg ik enkel een kaart om geld uit de muur te halen, maar die in de winkel niet eens als betaalkaart kon dienen. Er was nog één andere optie, maar daarbij zou ik maandelijks vijf pond moeten afstaan aan de bank, dus dacht ik me wel te redden met het basispakket. Ik moest immers enkel cheques kunnen incasseren, rekeningen van Darwin College kunnen betalen en geld uit België kunnen importeren. En maar goed dat ik niet voor de andere optie ging, want bij verschillende andere studenten die dat wel deden, duurde het verschillende maanden voor hun rekening actief en in orde was.

Nu kreeg ik een tot twee keer in de maand een rekening van Darwin College, die met cheque of overschrijving betaald moest worden. Nu had ik al zeker geen eigen chequeboek, dus moest ik een overschrijving opzetten. De enige mogelijkheid die ik daartoe had, was naar het bankloket gaan, een identiteitscontrole doorstaan, wachten tot de bankbediende alles had ingegeven en dat nog eens zelf dubbelchecken en goedkeuren. Dat proces duurde gemiddeld zeker een minuut of vijf. Dus dacht ik, laat me toch nog maar eens nakijken of ik echt niet voor gratis internetbanking in aanmerking kom, zoals de Britse studenten. Nu verspeel ik immers tijd door steeds naar de bank te gaan en aan te schuiven, en de bankbedienden besteden hun duurbetaalde werkuren aan betalingen die ik evengoed zelf zou kunnen doen. Maar zo slim zijn ze bij Barclays hoegenaamd niet. Het ging eerst nochtans goed, volgens twee verschillende personen (onder wie diezelfde lachende idioot waar ik het eerder over had) was het perfect mogelijk om mij internetbanking aan te bieden en aldus maakte ik een afspraak om mijn account up te graden. Maar daar stootte ik meteen op een onverbiddelijk нет en stond ik meteen weer zonder resultaat buiten.

Blijkbaar laten de managers van Barclays zich omringen door een dubbele laag van volslagen incompetente idioten, die je van hot naar her sturen (Cambridge heeft drie Barclays-filialen in het centrum, en ze kunnen je altijd beter helpen in een van de andere). Als je dan uiteindelijk bij iemand komt die ergens voor bevoegd is, zegt die doodleuk dat alles wat je eerder verteld werd leugens zijn, en ben je onderworpen aan wat volgens zijn willekeur dan wel mogelijk is. En dat is niet veel meestal.

Anyway, na een jaar waarin mijn domme overschrijvingen Barclays toch al snel een 30-tal pond aan manuren kostten, besloot ik om mijn rekening bij Barclays maar te sluiten. Ik Leeds zou ik toch een rekening met meer mogelijkheden nodig hebben en die kon ik evengoed bij een andere bank, met hopelijk een betere service, openen. Ik dus naar het Sidney Street filiaal, doorverwezen naar Market Square, en nog eens doorverwezen naar Bennett Street. Daar weet men mij te overtuigen dat het eenvoudiger is om gewoon het adres te wijzigen, en dat het geen probleem is om voor de zomer mijn Belgisch thuisadres te gebruiken. Fair enough. Of ik even wil gaan zitten, binnen enkele minuten zou iemand dat voor mij kunnen doen. Vijf minuten. Tien minuten. Twintig minuten. Dertig minuten, en ik ga eens reclameren. Oh, verontschuldiging, als ik nog een kwartiertje wacht dan komt er iemand terug uit lunchpauze om mij te helpen. Maar om het adres te wijzigen kan ik ook gewoon een brief schrijven. Verdorie, had dat dan toch meteen gezegd. Ik pak mijn biezen, schrijf een veel te propere brief en that's that.

That's that? In your dreams. Ik ben intussen in Leeds aangekomen en een nieuwe rekening bij Abbey-soon-to-become-Santander is al aangevraagd. Maar om de eerste maand huur te betalen, wil ik nog even gebruik maken van de oude Barclays-rekening. Ik schrijf wat geld over vanuit België en wil op de bankautomaat controleren of dat al aangekomen is. Mijn kaart werkt echter plots niet meer. Ik ga naar het loket en men vertelt mij dat ik een maand geleden al een nieuwe kaart zou moeten ontvangen hebben op mijn thuisadres. Mijn Belgisch thuisadres? Neen, Cambridge!

Gelukkig was deze loketbediende voor de verandering wel behulpzaam en ik een recordtijd was mijn adres gewijzigd naar mijn Leeds-adres, een nieuwe bankkaart aangevraagd en de huur betaald.

Inmiddels is mijn Barclays rekening volledig afgesloten en ben ik overgeschakeld op Abbey. Daar betaal ik nu 5 pond per maand, maar heb ik een echter betaalkaart (waarmee ik ook online kan betalen) en internetbanking. Ook Abbey heeft echter zijn Kafkaiaanse trekjes. Zo probeerde ik met internetbanking een overschrijving te doen. Dat leek allemaal heel proper te lopen inclusief een bevestiging van de aangevraagde overschrijving. Geen penny die echter van mijn saldo verdwijnt. Ik bel de helplijn op, maar daar moet ik zoveel inleidende vragen doorstaan, dat mijn beltegoed op is voor men mij echt kan helpen... Ik dan maar weer naar het bankloket waar men de overschrijving als vanouds voor mij doet. Ruim een week later brengt te postbode een brief (!) van Abbey, waarin men droogjes meedeelt dat ik met mijn pakket geen online overschrijvingen kan doen. Men suggereert dat ik overschakel op een van twee andere accounttypes. Ik heb niet eens de moeite gedaan om na te gaan of die accounts voor mij als internationaal student wel beschikbaar zijn...

Bekendheid met het Verenigd Koninkrijk is niet echt nodig om "Notes from a Small Island" te laten smaken, denk ik, maar het voegt wel een extra dimensie toe aan de leeservaring. Voor mij was het erg leuk om Brysons beschrijvingen van mij vertrouwde plaatsen en steden te lezen. Langs de andere kant zijn er in het boek ook een hele hoop ideetjes te vinden voor toekomstige uitstappen.

Bryson is niet bepaald vol van mijn nieuwe thuisstad Leeds.

"In 1943, the British Army ordered Tyneham's inhabitants to evacuate the community as it wanted to practice lobbing shells into the surrounding hills. The villagers were solemnly assured that once Hitler was licked they could all come back. Fifty-one years later they were still waiting. [...] I know the army needs some place for gunnery practice, but surely it could find some new and less visually sensitive location to blow up - Leeds, say."

(Eigenaardig genoeg hebben eerdere edities het hier blijkbaar over Keighley in plaats van Leeds. Ik heb geen idee waarom men het nodig vond om zo'n detail te wijzigen...)

In de buurt van Leeds is Bryson echter wel lyrisch over bijvoorbeeld Saltaire (een goed bewaard Victoriaans modeldorp, UNESCO werelderfgoed) en het National Media Museum in Bradford (hoewel voor de rest "Bradford's role in life is to make every place else in the world look better in comparison, and it does this very well").

Leuk is ook dat Bryson een echte en trotse hiker is:

"We made it to the top without further incident. I counted thirty-three people there ahead of us, huddled among the fog-whitened boulders with sandwiches, flasks, and wildly fluttering maps, and tried to imagine how I would explain this to a foreign onlooker - the idea of three dozen English people having a picnic on a mountaintop in an ice storm - and realized there was no way you could explain it. We trudged over to a rock, where a couple kindly moved their rucksacks and shrank their picnic space to make room for us. We sat and delved among our brown bags in the piercing wind, cracking open hard-boiled eggs with numbed fingers, sipping warm pop, eating floppy cheese-and-pickle sandwiches, and staring into an impenetrable murk that we had spent three hours climbing through to get here, and I thought, I seriously thought, God, I love this country."

Zo heb ik nog helemaal niets geschreven over de IChO 2009 (al kon je al wel mijn foto's ervan bekijken). De IChO is de International Chemistry Olympiad, een chemiecompetitie voor studenten van het secundair onderwijs. Ik ben al lang van het middelbaar weg en van chemie weet ik twee keer niets, maar ik was dan ook niet als deelnemer bij de IChO betrokken. De teams van alle deelnemende landen worden tijdens de olympiade voorzien van een gids, en ik was deze zomer in Cambridge de gids van het Belgische team.

Hoe ik daarbij terechtgekomen ben ik niet moeilijk uit te leggen. Vier jaar geleden was ik namelijk zelf deelnemer aan de IMO, de equivalente competitie voor wiskunde. Dat was een schitterende ervaring, dus toen ik vernam dat de IChO in mijn Cambridge zou georganiseerd worden, wilde ik maar al te graag er nog eens bij betrokken worden, ook al was het dan chemie en geen wiskunde. De wiskunde werd toch al, met fierheid, door iemand anders in de familie aangepakt.

Anyway, over de belevenissen tijdens de olympiade zal ik hier niet al te veel woorden besteden. Beelden zeggen namelijk meer dan woorden, en op Youtube staat er een leuke video die de sfeer erg goed weet te vatten (deel 2, deel 3). Op de Facebook-groep staan er bovendien duizenden foto's en mijn Belgische deelnemertjes hebben ook een eigen verslag geschreven vol droge humor (PDF).

Toch nog twee observaties die wel de moeite waard zijn: ten eerste het viel mij op hoe groot het verschil in persoonlijkheid was tussen de gidsen (meestal studenten aan de University of Cambridge, vaak van buitenlandse herkomst) en tussen de 16-18 jaar oude deelnemers. De eerste dagen waren we alleen met gidsen, en er ontstond meteen een bruisende sfeer van jonge mensen die staan te popelen om elkaar te leren kennen en om samen plezier te maken. Bij de aankomst van de deelnemers veranderde dat een beetje. Voor de deelnemers was de hele olympiade onbekend terrein, en het contact met andere leerlingen van over de hele wereld een volledig nieuwe ervaring, die de meesten aanvankelijk slechts met terughoudendheid aftastten. Enkele jaren extra levenservaring - student zijn, en zeker studeren in het buitenland - doet je volledig anders in de schoenen staan, met name wanneer je nieuwe contacten maakt of een stap in het onbekende moet zetten. Daarmee wil ik zeker niet zeggen dat de deelnemers geen contacten hebben gelegd; zij hebben zich zonder twijfel dol geamuseerd, maar toch op een iets andere manier. Voor mezelf was die IMO 2005 ook een schitterende ervaring en het contact met gelijkgestemde, wiskundig geïnteresseerde jongeren van over de hele wereld vond ik fantastisch, terwijl ik ongetwijfeld toch veel meer terughoudend was dan ik nu zou zijn.

Ten tweede een woordje over de rol van de gidsen in een internationale olympiade. In principe is het de taak van een gids om zijn team op tijd op alle afspraken te krijgen, hen te helpen met taalproblemen en ervoor te zorgen dat ze geen domme dingen doen. Met geen enkel van die opdrachten heb ik veel werk gehad. Toch was ik, net als elke andere gids, onontbeerlijk, als cement om de organisatie en de deelnemers bij elkaar te houden. Het draaiboek van de olympiade was meestal erg vaag en er werd regelmatig op het laatste moment van afgeweken. Het was daarom essentieel dat er overal verantwoordelijke mensen waren met gezond verstand, die weten wie om informatie of om hulp te vragen. En die rol werd dus door de gidsen ingevuld. Het verbaasde me hoe gebrekkig iets georganiseerd kon zijn, of hoeveel ongeplande zaken er konden voorvallen, zonder dat het verloop van de olympiade er noemenswaardig onder lijdde - en dat was helemaal de verdienste van het gidsenkorps.

Eens terug thuis in België na de IChO had ik niet twee dagen om uit te zieken - al het IChO-feestgedruis in Cambridge had zijn tol geëist - voor ik het vliegtuig op sprong richting Sofia. Nu was ik in 2008 ook al in Bulgarije geweest voor de IMC (International Mathematics Competition for University Students) en Sofia was nu niet bepaald mijn favoriete stad. De wiskundeconferentie Logic Colloquium 2009 vond er echter plaats, die als prelude tot mijn doctoraatsstudies fungeerde. Ik vind Sofia een vrij sombere stad, met vele grijze en verouderde straten en gebouwen, en slechts erg weinig pracht en praal. Gelukkig vond de conferentie zelf plaats in een van de zeldzame mooie gebouwen: het rectoraat van Sofia Universiteit. Niet alleen langs buiten in het rectoraat groots; de aula binnen was een prachtstuk vol marmer, glasramen en kroonluchters.

Verblijven deed ik in de studentenbuurt van Sofia, Studentski Grad, vanuit het centrum een goed half uurtje rijden in een slome en gammele bus. Om je busticket te valideren moest je het in een gleufje steken en er manueel een gaatjespatroon in perforeren. Een busrit is in Sofia echter ook vier keer goedkoper dan in België of Engeland, dus dergelijke primitieve systemen nam ik er met plezier bij. De sleutel van mijn kamer afhalen ging niet helemaal vlot. Met een naam als Stijn Vermeeren is het gemakkelijker om gewoon mijn naam aan te wijzen op een afgedrukte e-mail, nam ik in alle redelijkheid aan. Maar blijkbaar kon de conciërge enkel cyrillisch geschrift lezen, en had zij dus geen idee wat ik aan het aanduiden was. Zij moest mijn naam blijkbaar vinden op een lijst van cyrillische transliteraties, en God weet hoe ik mijn naam moest laten klinken om hem te doen passen bij de cyrillische versie die zij doorgekregen had. Uiteindelijk werd dan toch alles duidelijk en werd ik geleid naar de studentenkamer waar ik samen met Victor, een andere conferentiedeelnemer, verbleef. Eens de dagelijkse kakkerlakkenjacht achter de rug, was die kamer best goed in orde, met zelfs een televisietoestel met onder andere Discovery Channel en 's nachts ook zomaar toegankelijke pornozenders. Studentski Grad zelf was ook best te pruimen: verrassend levendig zelfs in de zomer en met een heerlijke bakker om te hoek voor het ontbijt.

Na een goede week in Sofia was ik net op tijd terug in Aarschot om er het optreden van de nog steeds stevig punkende The Kids mee te pikken en om Anton te ontvangen, mijn allereerste CouchSurfing gast. Anton was speciaal afgekomen voor een Milk Inc optreden. Hij was een bijzonder vriendelijke en aangename gast, die zich ook gewillig op de fiets liet zetten voor een Fietseling-tochtje door het Hageland.

De rest van augustus bleef ik thuis in Aarschot, een welkom rustpunt in al mijn rondgetrek (sic?). De weken vlogen echter snel voorbij. Inmiddels ben ik alweer bijna twee maanden in Leeds. Daarover zal ik ooit ook nog wel een beetje bloggen. Tegen dat we weer op zomertijd overschakelen of zo...

Poëzie (vergelijk: Mackie Messer):

Und der Haifisch der hat Tränen
Und die laufen vom Gesicht
Doch der Haifisch lebt im Wasser
So die tränen sieht man nicht

Oprechtheid:

Take me now! Oh, don't you see?
I can't get laid in Germany…

Woordspelingen:

Zwar bin ich reich, doch reicht das nicht

Tragedie:

Eine Liebe ein Versprechen
Sagte ich komm zurück zu dir
Nun ich muss es leider brechen
Seine Kugel steckt in mir

Moraal:

Wer ficken will, muss freundlich sein!

Zelfs Edith Piaf wordt succesvol en in het Frans gecoverd in het romantisch getitelde "Früling in Paris"! Lang leve gekke Duitsers!

Doch let wel op, Rammstein kan er ook hard aan toegaan, niet alleen met de gitaar maar ook met hun teksten. Voor "Wiener Blut", over de Fritzl-incestzaak, ga je best eerst zitten...

Komm mit mir, komm auf mein Schloss
Da wartet Spass im Tiefgeschoss
Leise, leise woll'n wir sein
Den Augenblick von Zeit befrei'n
Ja, das Paradies liegt unterm Haus
Die Tür fehlt zu, das Licht geht aus

Seid ihr bereit?
Seid ihr soweit?
Willkommen in der Dunkelheit
In der Dunkelheit

Keiner kann hier unten stören
Niemand, niemand darf uns hören
Nein, man wird uns nicht entdecken
Wir lassen uns das Leben schmecken
Und bist du manchmal auch allein
Ich pflanze dir ein Schwesterlein
Die Haut so jung, das Fleisch so fest
Unter dem Haus ein Liebesnest

Seid ihr bereit?
Seid ihr soweit?
Willkommen in der Dunkelheit
In der Dunkelheit

In der Einsamkeit
In der Traurigkeit
Für die Ewigkeit
Willkommen in 'ne Wirklichkeit

Het doet erg denken aan de goal met de ontplofte bal in Anderlecht - La Louvière enkele jaren terug. Toen werd het doelpunt van Baseggio ook goedgekeurd, een beslissing die ook na protest van La Louvière geldig bleef. De essentie lijkt me hetzelfde: de scheidsrechter had eigenlijk het spel moeten stilleggen, maar bij gebrek aan die beslissing is het doelpunt geldig.