Stijn Vermeeren

Glee is een nieuwe Amerikaanse serie die momenteel furore maakt in de States en in Engeland. In België zal VTM binnenkort de reeks tonen, maar misschien ben je op Youtube ook al wel fragmenten tegengekomen, zoals deze opvoering van Don't Stop Believin'. Glee is een musical-comedy-drama dat zich afspeelt in een Amerikaanse high school, waar leerkracht Will Schuester de glee club, een soort dans-, zang- en performancegroep, nieuwe leven in probeert te blazen. Daarmee beland hij echter middenin alle persoonlijke problemen waar zijn leerlingen mee kampen. Ook zijn onstabiele vrouw Terri en de evil cheerleadercoach Sue (vooral die laatste is een van de heerlijkste bitches die ooit op het scherm zijn verschenen) maken het er voor Will niet gemakkelijker op. Maar een zwaar drama is Glee in de verste verte niet. Er wordt niet op gelet dat het verhaal geloofwaardig blijft; Glee laat zich volledig gaan in het creëren satirische situaties en bovenal grijpen de personages elke gelegenheid om ongegeneerd in zingen uit te barsten. Toch vervalt Glee nooit in zingen-om-te-zingen; de liedjes vormen een integraal deel van het scenario en zijn vaak essentieel in het uitbeelden van de karakters van de personages.

Glee is niet de beste reeks ooit, maar de muziek, de onconventionele personages en het lef om met de glimlach maatschappelijke en emotionele kwesties aan te vallen, geven Glee een universal appeal. Het zou me niets verbazen als men binnen vijftig jaar Glee zal aanhalen als perfecte illustratie voor de huidige jeugdcultuur.

Als Glee je bevalt, onthou dan ook de titel All The Small Things, voor het geval dat die reeks ooit nog eens tevoorschijn komt. All The Small Things is een zesdelige miniserie die vorig jaar op de BBC werd getoond. De reeks, vernoemd naar een Blink 182-lied, brak niet al te veel potten, al zorgde  hun versie van What's My Age Again, een ander Blink 182-nummer, wel voor een kleine internetsensatie. All The Small Things perst de moderne multiculturele samenleving samen in een parochiekoor, een opzet die erg lijkt op die van Glee. Maar All The Small Things is 100% Brits en is dus veel subtieler dan de ongeremde Amerikaanse high schoolwereld van Glee. Een andere sfeer dus, maar All The Small Things is zeker even leuk en doeltreffend als Glee. Helaas zal je het voorlopig alleen met Glee moeten doen, maar als All The Small Things nog eens ooit herhaald wordt, zal ik het zeker laten weten.

De openbare bibliotheek van Aarschot heeft niet alleen een aardige boekencolletie, maar ook een hele ruimte vol met muziekalbums, die je voor drie weken kunt uitlenen aan 50 cent per cd. De bibliotheek was voor mij dan ook een onmisbare bron om mijn muziekkennis uit te breiden en nieuwe ontdekkingen te doen. Zelfs als ik nu nog terug een weekje in Aarschot ben, rep ik mij meteen naar de bibliotheek om er wat tussen de muziek te snuffelen.

In Engeland moet ik het namelijk met andere bibliotheken stellen, waar natuurlijk ook ontdekkingen te doen zijn, maar die soms ook tekort schieten in vergelijking met de Aarschotse bib. Vorig jaar in Cambridge moest ik het met de universiteitsbibliotheken doen. De openbare bibliotheek werd namelijk gerenoveerd; die werken moesten eigenlijk al vóór mijn komst in Cambridge gedaan zijn, maar uiteindelijk is de Cambridge Central Library pas afgelopen september heropend, te laat om voor mij van nut te zijn. De universiteitsbibliotheken in Cambrige zijn natuurlijk wel second to none. De wiskundefaculteit herbergt de moderne en schitterende Moore Library. De Cambridge University Library is dan weer een gedrocht van een gebouw, maar herbergt wel veel schatten, waaronder een bijzonder aardige collectie Nederlandstalige literatuur, die ik helaas pas laat ontdekte. En ook mijn Darwin College had een vrij kleine doch fijne boekencolletie in haar Study Centre.

Toen ik begin dit jaar naar Leeds kwam, verheugde ik mij erop om terug een openbare bibliotheek te hebben, maar dat viel tegen. De Leeds Central Library is klein, maar dan ook echt klein. De collectie is zonder onderdrijven vijf keer kleiner dan die van de bibliotheek van Aarschot, een stadje met 20 keer minder inwoners. Muziekalbums zijn er wel, maar de keuze is erg gelimiteerd en het leengeld hoog (85p per week per cd). Toegegeven, er zijn veel filialen is de voorsteden die alles bij elkaar wel een degelijke collectie zullen hebben, maar het is toch niet hetzelfde als een grote bibliotheek waarin je je met plezier kunt verdiepen omdat je weet dat er toch nooit een einde komt aan de schatten die je erin ontdekt.

Het gebrek aan een goede muziekbibliotheek is gelukkig ook al anderen opgevallen, want in de zolder van het gebouw van de Leeds University Union (de overkoepelende studentenvereniging) is een music library ondergebracht, die door studenten gerund wordt. De muziekbibliotheek is ondergebracht in een klein kamertje, maar dat is van muur tot muur en van vloer tot plafond volgestouwd met cd's en lp's. Het accent ligt vooral op pop/rock, maar ook andere genres zijn vertegenwoordigd. De collectie sluit erg goed aan bij mijn muzieksmaak; zelfs de Belgen van dEUS zijn vertegenwoordigd. En het ontlenen is gratis eens je een lidgeld van vijf pond en een waarborg hebt betaald! De music library is een weinig gekend en goed verstopt hoekje van de universiteit, maar zeker een van mijn favoriete plekje. Enig minpunt: de music library is enkel tijdens de lesweken open; op dit moment zijn alle undergraduates te druk aan het studeren om hem open te houden helaas.

En dan is er natuurlijk de bibliotheek van de University of Leeds. De wiskundeafdeling volstaat, maar doet me toch soms jaloers terugdenken aan de Moore Library in Cambridge. Nederlandstalige boeken zijn er nauwelijks. Van den Vondel's Lucifer, Multatuli's Max Havelaar, en dan nog een paar andere werken die ik niet kan plaatsen, allemaal verstopt in van die mobiele rekken waartussen je zelf de juiste gang moet openrollen, in een uithoek van de Brotherton Library die slechts door geoefende spoorzoekers te vinden is. In het Frans, Duits en Italiaans zijn er gelukkig wel veel boeiende boeken en kranten te vinden, waarschijnlijk omdat die talen, in tegenstelling tot het Nederlands, wel aan de universiteit gedoceerd worden.

De allergrootste troef van de universiteitsbibliotheek is echter de uitgebreide dvd-collectie, waarin niet alleen alle klassiekers te vinden zijn, maar ook veel recente en anderstalige films. Het uitlenen is gratis; meestal wel voor slechts 24 uur, maar dat volstaat. Ik ben dus volop mijn erbarmelijke filmkennis aan het bijschaven, met prioriteit voor het afgaan van de IMDB top 250 aller tijden.

Ik ben nooit een bijzonder grote filmliefhebber geweest, al heeft het me ooit nooit tegen gestaan om een filmpje mee te pikken. Ik zal echter zelden echt gegrepen worden door een film. Misschien ligt het aan een beperkt inlevingsvermogen en kunnen andere mensen zich gemakkelijk in de huid van de personages laten glijden. Misschien heb ik het gewoon liever als verhalen en karakters dieper en uitgestrekter worden uitgewerkt zoals in een goed boek. Wat de reden ook is, een film moet al erg goed zijn om mij echt te raken. Het is daarom dat ik nu toch even "Das Leben der Anderen" wil vermelden, mijn recentste ontlening uit de universiteitsbibliotheek.

"Das Leben der Anderen" uit 2006 is het filmdebuut van Florian Henckel von Donnersmarck en pakt het moeilijke onderwerp aan van de Stasi-inlichtingendienst in Oost-Duitsland in de jaren '80. De acteurs zijn één met hun personages, de dialogen zijn vlijmscherp, de beelden zijn intrigerend, de soundtrack is meeslepend, de morele kwesties die komen bovendrijven zijn moeilijk vatbaar doch uiterst nijpend, het einde is ingetogen doch warm en hoopgevend. Beter dan dat kan ik ook niet in woorden vatten waarom "Das Leben der Anderen" mij zo begeesterd heeft; een carrière als filmrecensent is echt niet voor mij weggelegd. Gelukkig heb ik reeds een hele rol volgeschreven over bibliotheken, dus ik kan het kort houden: "Das Leben der Anderen" is een absolute aanrader!

Soms zou zelfs In De Gloria de werkelijkheid niet kunnen overtreffen... Kijk zelf maar hoe Eugène zijn auto op stal zet...

In Zuid-Holland, even ten Oosten van Rotterdam, stroomt de rivier Lek. En het zouden geen Hollanders zijn, moesten ze daar niet creatief mee omgesprongen zijn. Je kan er namelijk, al wandelend over de Lekdijk, plaatsen bezoeken als Lekkerkerk, Nieuw-lekkerland, en - godbetert - Krimpen aan de Lek!

Take that anale driehoek.

Leeds is heuvelachtig. Mijn huis is bovenop een heuvel, net als de universiteit. Maar dat zijn helaas twee verschillende heuvels. Ik wandel dus elke dag omlaag naar Woodhouse Street om daar de beklimming naar de univ aan te vangen. 's Avonds gaat het opnieuw eerst naar beneden en daarna omhoog. Gelukkig wacht aan de top elke dag een schitterend panorama over de avond-skyline van Leeds op mij...

Klik voor grotere versie.

Scène 1: Ik kom met de trein terug vanuit York en heb onderweg een koffietje gedronken. Het lege kartonnen bekertje geraak ik in het station van Leeds nergens kwijt. Vuilbakken zijn er namelijk niet, uit angst voor aanslagen, neem ik aan, dus ik hou het bekertje bij me. Vervolgens wil ik FreeCityBus nemen, maar de bestuurder zegt dat ik met het bekertje niet de bus op mag. "Maar het is leeg." "Neen, je moet het weggooien." "Maar er zijn hier geen vuilbakken." "Gooi het gewoon op de grond." "...???" "Gooi het op de straat." Dan heb ik nog liever dat men mij weigert, dan dat men zo'n minachting toont voor het milieu en voor de properheid van de stad.

Ik heb een klacht gestuurd naar busmaatschappij First. In een standaardbrief heeft men me geantwoord: "We are looking into the matters highlighted." De diplomatische toon van die zin doet echter exact het tegengestelde vermoeden...

Scène 2, even later in de Morrisons supermarkt: Ik zie scampi's in de aanbieding: één kopen één gratis. Interessant. Ik leg twee zakjes in mijn mandje. Bij het afrekenen valt het totaalbedrag mij tegen. Ik kijk het kasticket na en stel vast dat beide zakjes scampi's mij zijn aangerekend. Als ik erover klaag, blijkt dat ik de aanbieding verkeerd gelezen heb. Het is niet "buy 1, get 1 free", maar "buy 1, get 2 free"! Maar dan moet je er ook werkelijk drie kopen. De oplossing: voor niets een extra zakje scampi's gaan halen, en dan bij customer service de prijs van een zakje terugbetaald krijgen!

Af en toe ervaar ik ook nog wel eens een cultuurschokje hier in Engeland. Zo was ik op zoek naar nieuwe washandjes. Ik had er twee mee uit België, maar het ene is op mysterieuze wijze verdwenen en het andere is wat versleten. Maar zoals ik vorig jaar heel Cambridge vergeefs heb afgezocht naar cursuspapier met lange ruitjes, heb ik nu zonder succes heel Leeds afgelopen zonder een washandje te vinden. Ze kennen het niet in Engeland, ze hebben er zelfs geen woord voor! Hoe kan men zoiets essentieels voor de persoonlijke verzorging missen hier? Het moeten allemaal viezeriken zijn, die Engelsen, een andere verklaring heb ik niet...

En nu ik toch ergernissen op een rijtje aan het zetten ben, moet ik toch ook het feit vermelden dat in Woodhouse geen huis veilig is voor inbraak, tenzij er een ijzeren hek voor de voordeur is bevestigd. Voor onze deur is er inmiddels ook een hek geïnstalleerd, dus we zijn weer iets beter beveiligd. Maar het geeft toch geen goed gevoel dat zo'n grove maatregelen noodzakelijk zijn.

Misschien is er toch nog hoop dat mijn gestolen laptop en fototoestel plots terug verschijnen. Het Nieuwsblad bericht namelijk over Aarschot:

In augustus stelde de politie een daling van het aantal inbraken vast met liefst 105 procent ten opzichte van augustus vorig jaar.

Dat is dus een negatief aantal inbraken in augustus dit jaar? Dus dieven die gestolen goederen terug komen brengen? Een andere betekenis kan ik hier niet aan geven. Laat ons hopen dat het waar is.

Nog twee weekjes en ik kom nog eens afgezakt naar België voor de eindejaarsfeesten. Sinterklaas is echter al voor het tweede jaar op rij aan mij voorbijgegaan. Vorig jaar in Cambridge was er nog de Dutch and Flemish Society die een bijzonder leuke cadeautjesuitwisseling organiseerde, compleet met pepernoten en al. In Leeds Sinterklaas echter volledig onzichtbaar. Dus zit er niets anders op dan op internet Sinterklaasliedjes te zoeken. Maar dan zingt men natuurlijk de hele tijd over letters van banket en andere dingen die in Engeland niet verkrijgbaar zijn:

Marsepein
Pepernoten, pepernoten, pepernoten, pepernoten
Speculaas
Pepernoten, pepernoten, pepernoten, pepernoten
Suikergoed
Pepernoten, pepernoten, pepernoten, pepernoten
Taai, taai, taai taai, taai taai
Pepernoten, pepernoten, pepernoten, pepernoten

Les voor volgend jaar: op tijd drie kilo speculazen Sinterklazen en de dvd's van "Dag Sinterklaas" naar Leeds laten sturen.

Langs de andere kant heb ik zondag wel mijn eerste Belgen sinds drie maanden geleden ontmoet, Els en Marie, twee Leuvense erasmussers die Geschiedenis studeren. Het was heel plezant om eens in het Vlaams te kunnen klappen over de verschillen tussen Leuven en Leeds, en om onze ervaringen te vergelijken.

In other news: ik heb eindelijk eens de Cambridge-episode van mijn autobiografie bij elkaar geschreven. Enjoy!

Dat LS6, de studentenbuurt van Leeds, een van de hoogste inbraakcijfers in Engeland heeft, was me op voorhand bekend, maar je schrikt er niet minder door als je het huis met alle deuren geforceerd en alle laptops verdwenen aantreft. In mijn kamer hebben ze ook mijn nieuw fototoestel meegepikt. Dan heb ik nog geluk gehad, want er stond nog heel wat meer waardevols in mijn kamer. Blijkbaar hebben inbrekers in hun haast echter enkel oog voor snel meegraaibare elektronica.

De laptop was meer dan vier jaar oud en dus niet al te veel meer waard. Bovenal had ik slechts twee weken eerder nog een volledige backup gemaakt, dus ik ben nauwelijks iets waardevols kwijtgeraakt. Enkel wat foto's zijn verloren. Foto's van mijn bezoek aan de beroemde ruïnes van Kirkstall Abbey, net buiten Leeds. En ook foto's van Bonfire Night, de herdenking op 5 november van Guy Fawkes' verijdelde aanslag op de Houses op Parliament in 1605. Of nu eigenlijk de aanslag, dan wel het mislukken ervan wordt gevierd, lijkt niemand nog te weten. Maar in elk geval steekt men een hoop vuurwerk af en maakt men grote bonfires (vreugdevuren). Bij de officiële bonfires wordt je wegens Health and Safety door dranghekken op een halve mijl afstand gehouden. In het lokale parkje had men echter op eigen initiatief een bonfire opgezet, waar je wel dicht genoeg kon naderen om de heerlijke warmte te voelen. Daar had ik enkele erg mooie foto's gemaakt, met vlammen reflecterend in de vensters van de huizen, alsof het er binnen brandde, enzo. Maar die zijn dus voorgoed verloren. Naja. Wie beter dan Carl Friedrich Gauss om zoiets te relativeren:

[...] der Mann hinter dem Holzkasten zischte: Jetzt!

Humboldt erstarrte. Das sei Herr Daguerre, flüsterte er, ohne die Lippen zu bewegen. Ein Schützling von ihm, der an einem Gerät arbeite, welches den Augenblick auf eine lichtempfindliche Silverjodidschicht bannen und der fliehender Zeit entreißen werde. Bitte auf keinen Fall bewegen.

Gauß sagte, er wolle nacht Hause.

Nur einen Augenblick, flüsterte Humboldt, fünfzehn Minuten etwa, man sei schon recht weit fortgeschritten. Vor kurzem habe es noch viel länger gedauert. [...]

Gauß stöhnte und riß sich los.

Ach nein, rief Humboldt.

Daguerre stampfte mit dem Fuß auf. Jetzt sei der Moment für immer verloren!

Wie alle anderen, sagte Gauß ruhig. Wie alle anderen.

Dit citaat komt uit Daniel Kehlmanns boek "Die Vermessung der Welt", een gefictionaliseerde dubbelbiografie van de wiskundige Carl Friedrich Gauss en de natuurkundige/ontdekkingsreiziger Alexander von Humboldt, die 200 jaar geleden elk op hun eigen manier de wereld probeerden te begrijpen en te meten. "Die Vermessung der Welt" is in Duitsland een van de best verkochte boeken van de afgelopen jaren. En hoewel soms wat inside-kennis over de Duitse geschiedenis en cultuur nodig is om alle verwijzingen te begrijpen, is het boek een absolute aanrader. Het volgende citaat zou ik wel boven mijn bureau willen hangen:

Rechne etwas, sagte der Herzog.

[...]

Mit Verlaub, sagte Zimmermann, da liege ein Mißverständnis vor. Der jonge Mann sei kein Rechenkünstler. Im Gegenteil, er sei nicht einmal sehr gut im Rechnen. Doch Mathematik habe, wei Seine Hoheit natürlich wisse, nichts mit Additionskunst zu tun.

Verderop verzamelt Humboldt in Latijns-Amerika bewijzen voor de continentendrift:

[Humboldt studierte] die Bilder von Sonnen, Monden und kompliziert gerollten Schlangen, die fast hundert Meter über dem Fluß in den Fels geritzt waren.

Früher müsse das Wasser höher gestanden haben, sagte der Soldat.

So hoch nicht, sagte Humboldt. Offenbar seien die Felsen niedriger gewesen. [...]

Oder fliegende Menschen, sagte der Soldat.

Humboldt lächelte.

Viele Wesen flögen, sagte der Soldat, und keiner finde etwas dabei. Hingegen habe noch niemand gesehen, wie ein Berg sich aufrichte.

Menschen flögen nicht, sagte Humboldt. Selbst wenn er es sähe, würde er es nicht glauben.

Und das sei dann Wissenschaft?

Ja, sagte Humboldt, genau das sei Wissenschaft.

Kehlmann grijpt met beide armen de vrijheid die de fictie hem geeft. Helemaal dolletjes wordt het wanneer hij zijn personages subtiele verwijzingen naar het boek zelf in de mond legt.

[...] die erbärmliche Zufälligkeit der Existenz, daß man in einer bestimmten Zeit geboren und ihr verhaftet sei, ob man wolle oder nicht. Es verschaffe einem einen unziemlichen Vorteil vor der Vergangenheit und mache einen zum Clown der Zukunft. [...] Sogar ein verstand wie der seine, sagte Gauß, hätte in frühen Menschheitsaltern oder an den Ufern des Orinoko nichts zu leisten vermocht, wohingegen jeder Dummkopf in zweihundert Jahren sich über ihn lustig machen und absurden Unsinn über seine Person erfinden könne.

Kehlmann is zelfs zelfingenomen genoeg om Daguerre het volgende over Humboldt te laten zeggen:

Sein lang erwarteter Reisebericht habe das Publikum enttäuscht: Hunderte Seiten voller Meßergebnissen, kaum Persönliches, praktisch keine Abenteuer. Ein tragischer Umstand, der seinen Nachruhm schmälern werde. Ein berühmter Reisender werde nur, wer gute Geschichten hinterlasse. Der arme Mann habe einfach keine Ahnung, wie man ein Buch schreibe!

"Die Vermessung der Welt" is in het Nederlands vertaalt als "Het Meten van de Wereld".